Even bijkletsen

16. mei, 2020

Ken je die mop van de lege envelop? Zo voelde het een beetje toen ik na lang bestuderen van het nieuwe 'de-escalatie protocol' er achter kwam, dat mijn kapper zich helaas in een ander 'gezondheidsdistrict' bevond dan dat wij wonen. 

Aangezien 'grensoverschrijdend gedrag' (van district naar district) in de Comunidad Valenciana niet werd getolereerd, zag het er naar uit, dat ik tot 25 mei (fase 2) gezegend zou zijn met een 'corona coupe'. Ik had me er bij neergelegd. 'Verneanderthaleren' kost ons geen enkele moeite en gelukkig ben ik ook al aan de man.
 
'De man' die overigens de laatste tijd niet droomde over mij, maar over een patatje oorlog met een kroket. En raad eens wat? Voor hem kwam wél direct het verlossende nieuws! Zijn favoriete snackbar mocht namelijk weer open en dat moest stan te pede gevierd worden. Nou ja gevierd worden...? We gingen op stap.
 
Mondkapjes domineerden het straatbeeld, veel winkels en horecagelegenheden waren nog gesloten en een bezoek aan de opticiën kun je qua maatregelen vergelijken met een bezoek aan de IC. Het (corona) leven is een feest waarin je zelf de (snackbar) slingers op moet hangen. Dat deden we dan ook. In de auto met uitzicht op zee. Snacks tussen ons in en genieten van onze hap. 
 
Toen het hele prakkie er in zat zijn we teruggereden naar 'het huis waar het klokje tikt zoals het nergens tikt' waar alles is bij het oude en waar ik zojuist vernam dat (naar alle waarschijnlijkheid) de 'gezondheidsgrenzen' maandag open gaan!! 
 
11. mei, 2020

Deze dames zouden hier vandaag zijn gearriveerd voor een fijn verblijf. Vijf dagen lekker ontspannen en gezelligheid met elkaar. Een vriendinnenretreat waar zij en ik al lange tijd naar uitkeken (temeer omdat ze vorig jaar i.v.m. zeer slechte weersomstandigheden na wederzijds overleg besloten om vroegtijdig naar Nederland terug te keren).

En nu is alles anders. Voor hen, maar ook voor mij. Geen gasten, dus lege kamers. Ik heb me eraan overgegeven. Dit is wat het nu is en ieder voor zich moeten we verder in deze coronatijd. Hoe? Ik verkies persoonlijk vooral de stilte. Daar liggen voor mij meer antwoorden dan in een buitenwereld waar angst regeert. De sfeer wordt er steeds grimmiger, censuur steekt de kop op en meer en meer mensen weten niet meer wat ze moeten geloven.

Wat ik geloof, is dat wij zelf beschikken over onmetelijke wijsheid. Een innerlijke stem die ons leidt en die we (als we werkelijk stil durven te zijn) kunnen horen. Een fluisterende stem die wars is van alle commotie om ons heen en die rust biedt en vertrouwen. Het enige dat van ons wordt gevraagd is bereidheid. Bereidheid om de innerlijke dialoog iedere dag even te stoppen en vanaf een afstandje te kijken, naar wat we onszelf allemaal wijsmaken.

Als we ons (al is het in het begin, maar vijf minuten per dag) zouden kunnen overgeven aan de stilte en de gedachten die opploppen kunnen zien als passanten zonder hen te willen begroeten, dan ligt er een wereld van vrede binnen handbereik.

Ook in een tijd, waarin we het soms even niet meer (lijken te) weten...

9. mei, 2020

Gisterenavond hebben we vernomen dat onze regio verder de-escaleert naar fase 1. Met geknepen billen zaten we op de bank, toen de 'uitslag' door begon te sijpelen en bleek dat er ook nog al wat regio's zijn bij wie dat niet het geval is. Zij blijven in fase 0, wat inhoudt 'wandelen en sporten op gezette tijden, boodschappen doen en verder thuis blijven'.

Ik heb met hen te doen, want juist aan dat beetje meer vrijheid (samen in de auto stappen, afspreken met mensen, kapper, winkel en/of horeca bezoeken) is iedereen zo toe. 'Geduld is een schone zaak' luidt het spreekwoord, maar 'geduld' is op dit moment niet altijd overal te vinden. Een groot deel van de bevolking is het zat en net als in Nederland, is er ook hier kritiek op de regering en besluiten die zijn en worden genomen. 
 
Feit is wel, dat dit nu is wat het is. De volgende horde; 'grenzen wel of niet open' wordt (al dan niet in samenspraak met Brussel) op 13 mei genomen. Binnengrenzen, buitengrenzen? We gaan het meemaken. Niets is zeker! En daar zit volgens mij precies de bottleneck. De onzekerheid (lees: angst) over wat er staat te gebeuren, is inmiddels groter dan de kwaal.
 
Heel veel dient opnieuw 'uitgevonden' te worden, inclusief wij onszelf. Want wie zijn we nou wérkelijk zonder al onze (schijn)zekerheden en etiketten die we overal op plakken? Dit onderwerp hield mij al vér voor deze pandemie bezig en een betere 'masterclass' (welkom in je leven) had ik me eerlijk gezegd niet kunnen wensen.
 
Thank you Universe
2. mei, 2020

En ineens gloorde er licht aan de Spaanse horizon! Geheel onverwacht kwam de regering een paar dagen geleden met een de-escalatieplan dat in vier fases zal worden uitgerold. De data die worden genoemd zijn weliswaar een richtlijn, maar dan nog; meer vrijheid komt dichterbij!

Vandaag is dan ook zowel letterlijk als figuurlijk, een dag met een zonnetje en zullen René en ik SAMEN - na 7 weken strenge lockdown - hier door een open hek het terrein af lopen voor een 'wandeling' in de buurt. Maximaal 1 km in een straal rond ons huis. Zoals dat bij vliegtuigen gaat hebben wij (ja lach niet!) ook 'slottijden' toegewezen gekregen. Naar buiten ergens tussen 06.00 en 10.00 uur of tussen 20.00 uur tot 23.00 uur. Dat wil zeggen voor mensen van 14 t/m 70 jaar. 
 
De eerste versoepeling van de reeks die ons te wachten staat. Als iemand mij ooit had verteld dat deze datum om bovengenoemde reden gemarkeerd zou staan in mijn agenda en dat we er ook nog om zouden staan juichen, had ik die persoon niet geloofd en volledig voor gek verklaard.
 
De regering laat de teugels dus langzaam vieren en net als wat er dan bij een paard gebeurt; er komt meer ontspanning. Wat overigens niet wil zeggen dat dat 'teugels laten vieren' álles goed maakt, want economisch gezien zijn er levensgrote problemen en valt er vooralsnog voor veel ondernemers, door alle restricties die nog steeds gelden, niet veel eer te behalen. Feit is wel dat er in de medische zorg wat druk van de lockdownketel is en dat men hoopt, dat door de fasering in regels en provincies de gevreesde besmettings- en sterfte cijfers blijven dalen.
 
Mijn motto luidt: "beter iets dan niets". Kijken we naar een glas dat half vol is of half leeg? Ik geloof oprecht dat een houding van dankbaarheid, nog meer geeft om dankbaar voor te zijn en daarom kies ik persoonlijk voor half vol.  Het glas wordt vanaf vandaag geleidelijk bijgevuld en de blik blijft naar voren gericht.
 
De tijd zal leren wat ons nog wacht. Ik ben nu blij.
25. apr, 2020

Mijn besluit van vorige week om minder corona nieuws tot me te nemen, afstand te nemen van negativiteit en in plaats daarvan me te gaan focussen op 'wat ik werkelijk wil', heeft me geen windeieren gelegd. Het coronaluik ging dicht en het creatieve luik ging open. Een zee van ruimte kwam vrij en vanaf de plek waar de beste ideeën opgeslagen liggen stroomde informatie binnen. Informatie over nieuwe stappen die ik zou kunnen nemen, want hopen tegen beter weten in heeft nog nooit iemand wat gebracht. De retreats zijn deze zomer (zo goed als?) ten dode opgeschreven en mijn verdere dagen slijten op een zonnebed? Not my cup of tea. Overigens, degene die dat wel wat lijkt, mag nu aan een voettocht hierheen beginnen met de waarschuwing; het is niet alleen maar goud wat er blinkt onder de Spaanse zon. 

We gaan week 7 van de lockdown in en we weten nu al, dat we tot 9 mei niet van huis weg mogen. Nóg twee weken erbij dus.Vanaf dat moment zal er naar ik hoop (en verwacht) geleidelijk aan een versoepeling van maatregelen komen, met als absoluut hoogtepunt dat we wellicht af en toe van huis mogen voor een wandeling. Ongetwijfeld ook weer volgens een protocol, maar 'van huis mogen' klinkt ons al als muziek in de oren. De situatie is namelijk nog verre van 'normaal' en tegen degene die moeite hebben met de term 'het nieuwe normaal' zou ik willen zeggen "Wen er maar aan; je 'oude normaal' is ter ziele".
 
Vandaar dat ik iedere dag aan de gang ben gegaan met het 'visioneren' en visualiseren van mijn 'eigen normaal' door in stilte te gaan, te lezen, te schrijven, te onderzoeken en te reflecteren. Weerstand voelen, boos en gefrustreerd worden en willen 'dat het stante pede anders is', levert mijn inziens alleen maar innerlijke onvrede op en vervolgens roepen dat ánderen daar verantwoordelijk voor zijn, nóg meer geestelijk ongemak.
 
Mijn leven is wat ik er van maak, met of zonder gesloten hek, want de sleutel daartoe ...?
 
Die heb ik zelf!