Even bijkletsen

8. jun, 2019

Bijna twintig jaar geleden ging ik voor het eerst zeilen langs de Turkse kust. Tien dames, een schip, kapitein en bemanning. Een week lang leefden we in een 'bubble'. Weg van de bewoonde wereld, drie heerlijke maaltijden per dag, excursies, zeilen, lachen, heel veel kletsen en het enige waar we bij het opstaan over na hoefden te denken bij het was "welke bikini trek ik aan"?

Een vakantie uit duizenden! Zo leuk, dat ik gedurende veertien jaar één of meerdere keren (alleen of met vriendinnen) ben teruggekeerd naar Turkije, om in wisselende groepssamenstellingen de baren te bevaren. 
 
De afgelopen week stond ik aan het roer van mijn eigen schip. Zeven dames, drie heerlijke maaltijden per dag, lachen, heel veel kletsen en als slagroom op de taart twee keer per dag yoga. Het enige verschil was. Het schip vaarde niet, maar was veranderd in een prachtige villa met yogazaal midden in de natuur. Ik was kapitein en kok tegelijk en hoorde tijdens het werk hun verhalen en het plezier dat de dames hadden. Ik had de ene flashback na de andere en genoot daarom extra van de herinneringen van toen en de werkelijkheid van nu.
 
Ook de traditionele groepsfoto aan het einde van deze fantastische midweek hebben we als aandenken gemaakt. Ik stiekem met de wens, dat er in de toekomst nog heel veel gezellige dames met mij mee mogen 'varen'.
 
'Schip' ahoy'! 
1. jun, 2019

Een teamsporter ben ik nooit echt geweest. Waar mijn vriendinnen als kind kozen voor volleybal, softbal, atletiek of andere sportvormen in groepsverband sprong ik op de fiets naar de manege. Een paardenmeisje dus! Lange tijd in hart en nieren.

Tot die ene vakantie in Lloret de Mar. Ik was een jaar of zeventien en ontmoette daar twee bodybuilders. Ik weet niet meer precies hoe het is gegaan, maar feit is wel dat ik na de vakantie aan de gewichten hing en minimaal drie keer per week straffe fitness routines afwerkte. Mijn liefde voor de gym was geboren en 'bodybuilding' werd (voor korte duur) mijn ding. Maar ook na het bodybuildingavontuur bleef de sportschool een vertrouwde plek. Waar ik ook woonde of op vakantie ging, binnen no time wist ik waar ik kon werken aan mijn fysieke conditie. 
 
En nu..., tientallen jaren later is daar mijn eigen yoga/fitnesszaal! Midden in de natuur en pal naast ons huis. De muziek kan keihard aan en ik heb er het rijk voor mij alleen. Een droom is werkelijkheid geworden. Dat (en hoe?) ik mijn medemens deelgenoot laat zijn van deze  plek zal  ik in een later stadium bekend maken. Vooralsnog knip ik eerst zélf het denkbeeldig openingslint door en neem ik plaats op de roeimachine. 
 
De vogels fluiten, de zon schijnt, life is good. Work that body!
25. mei, 2019

Terwijl het vliegtuig zich hoog boven de wolken bevindt, links van mij een (mij onbekende) man zit te slapen en de bemanning zich met versnaperingen door het gangpad zwoegt, denk ik terug aan de afgelopen vijf dagen...

Vijf dagen in Nederland, die in het teken stonden van 'hereniging' en vooral van 'verrassen' want wat heb ík genoten van het ongeloof en de blijdschap toen ik onverwacht aanschoof tijdens een vriendinnenlunch in Amsterdam, de gezichten van mijn ouders toen ik ineens in de woonkamer stond tijdens de viering van hun zestig jarig huwelijksfeest, het weerzien met mijn dochter die na zes maanden Bali weer (even?) terug is in Europa en mij verraste bij de kapper en last but not least, het knuffelen met ragdoll Jip die liefdevol is geadopteerd door een vriendin, nadat onze honden unaniem hadden besloten dat Jip geen blijvertje was.
 
Dit soort momenten zijn voor mij onbetaalbaar, juist omdat 'elkaar even zien' wat ingewikkelder wordt zodra je besluit om je leven buiten de landsgrenzen voort te zetten. Desalniettemin vind ik het heen en weer vliegen tussen deze twee werelden heerlijk! Ik voel me thuis zowel in het land van herkomst, als in het land waar ik nu woon en gaat het mij er niet om van welk land en van welke mensen ik het meest houd, maar om waar en bij wie ik verkies te zijn.
 
Over anderhalf uur zet ik weer voet op Spaanse bodem.
 
Home again! 
18. mei, 2019

Wij hebben drie Spaanse honden, waarvan één met een grote fanbase op social media en dat is Sproet. Over Sproet heb ik de afgelopen jaren regelmatig geschreven. Hoe hij bij ons is gekomen, wat voor kattekwaad hij heeft uitgehaald (en nog uithaalt) en vooral ook over hoe hij totaal zijn eigen gang gaat, zonder maar enige 'will to please'.

Wil hij met zijn grote kont bovenop je schoot neerploffen dan doet hij dat. Wil ik dat hij gaat zitten, dan gaat hij liggen of andersom en komen als je hem roept, terwijl hij het nut er niet van in ziet, is absolute verspilling van míjn energie.
 
Laatst grapte ik dat ik, naast de retreats die ik al organiseer, om Sproet heen een soort 'therapie' zou kunnen bouwen voor mensen die meer hun hart willen volgen. Mensen die niet langer willen pleasen, die niet langer willen luisteren naar anderen, die autonoom willen leven; kortom die zichzelf 'een Sproet' zouden willen noemen. 
 
Vijf dagen deze hond observeren, zijn gedrag spiegelen en daar ook nog eens van genieten, zou wel eens als een absolute bevrijding kunnen voelen en de start van een nieuw leven. Dat bij mij 'op schoot ploffen', dan wel graag achterwege laten maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel: 'Complete vrijheid in doen en beleving'.
 
Of Sproet voor dit nieuwe concept open staat, moet ik nog even checken. Maar het zou zomaar kunnen, dat hij - mits hij bij jou (!) op schoot neer mag ploffen - het voor één keer helemaal met mij eens is!

 

11. mei, 2019

In Nederland keek ik vaak naar het televisieprogramma 'Hello Goodbye'. Joris Linsen, die jaar in jaar uit op Schiphol op ongedwongen wijze (spontaan?) verhalen uit aankomende en vertrekkende passagiers wist op te lepelen. Zeer persoonlijke verhalen waarvan ik vaak dacht "hoe is het mogelijk dat mensen dit allemaal op vaderlandse televisie delen...?"

Tegenwoordig voel ik mezelf een soort Joris Linsen, maar dan op de luchthaven van Alicante. Bijna wekelijks komen er gasten aan en is de aankomsthal mijn terrein. Echter..., in tegenstelling tot Joris sla ík alleen maar gade. De wirwar van mensen. Wie zijn ze, waar gaan ze naar toe, waar komen ze vandaan? Ik zou het ze allemaal willen vragen, want achter iedere aankomst en/of weerzien zit een verhaal. En verhalen uit het leven gegrepen vind ik nu eenmaal leuk.
 
Zo beleef ik tijdens het wachten dus mijn eigen 'Hello zonder goodbye' aflevering totdat ik in de aankomende mensenmassa ineens mijn eigen gast(en) ontdek. Soms kennen we elkaar al, soms ook niet. Maar dat maakt niet uit. De begroeting is van beide kanten in ieder geval altijd hartelijk. Vijf dagen zullen we daarna met elkaar doorbrengen en uit ervaring weet ik, dat menig (zeer persoonlijk) verhaal de revue zal passeren.
 
Het verschil is wel; al deze verhalen worden vanaf het moment dat we in de auto stappen in vrijheid en in volledige privacy met elkaar gedeeld. Geen Joris, geen camera. 
 
Maar wel uit het leven gegrepen...