Even bijkletsen

2. nov, 2019
Vorige week waren we een paar dagen in Nederland en belandden we onverwacht bij de 'Jumbo' in de koffiecorner. "We" als in René en ik, vergezeld van een vriend en vriendin. 
 
Het was even na 08.30 uur. Het verkeer had meegezeten, maar in de directe omgeving was er nog geen koffietentje open. Onze afspraak bij de gemeente was pas om 09.00 uur; dus besloten we om in de supermarkt neer te ploffen. "Weet je wat?" zei ik "Nu we hier toch zijn, doe ik ook gelijk even een paar boodschappen" het kleine gezelschap achterlatend op zoek naar wat fruit, crackers en noten. 
 
Toen ik de boodschappen naar de auto had gebracht en terugkwam, zat de rest aan de koffie en de stemming zat er goed in. René grapte dat hij nog meer mensen had uitgenodigd op onze receptie, maar dat er (op dit vroege tijdstip) verder niemand was komen opdagen. Er was notabene genoeg eten en drinken voor een heel weeshuis. We besloten om nog een kopje koffie te nemen en daarna te vertrekken.
 
Direct bij binnenkomst in het gemeentehuis, werden we hartelijk ontvangen en konden we onmiddellijk plaats nemen in de ruimte die voor ons was gereserveerd. Er volgde een geanimeerd gesprek. De ambtenaar van de gemeente had zich duidelijk goed ingelezen. Zo sprak ze o.a. over ons persoonlijk leven, maar ook over het feit dat ik nooit meer iets zou beloven. Liever geef ik de voorkeur aan het uitspreken van een 'intentie'(in dit geval de intentie om 'getrouw alle plichten te vervullen die door de Wet aan de huwelijkse staat worden verbonden'). Ze besloot haar betoog met de woorden. "Wat is daarop uw antwoord"?  
 
Ik keek hem aan... De man met wie ik nu ruim vijf jaar lief en leed deel en met wie ik hoop dat nog heel lang te doen. "Ja!" hoorde ik mezelf zeggen.
 
Diezelfde middag had ik om 15.30 uur een dringende afspraak bij de tandarts en dacht, liggend in de stoel, terug aan de (voor mijn gevoel) snelste huwelijksvoltrekking ooit. Geen trouwjurk, geen bloemen, geen feest, geen toespraken, geen gasten, héérlijk! Alleen maar de aanwezigheid van heel veel liefde, twee getuigen en ter afsluiting een gezamenlijke brunch.
 
"Ik trouw nooit" zei hij ooit. "Ik trouw nooit meer" zei zij ooit.
 
Niets bleek minder waar.
                    
 
Jullie zullen voortaan altijd samen blijven, je hele leven lang.
Maar laat ruimte open in jullie samenzijn, 
laat de hemelse wind tussen jullie waaien. 
Houdt van elkaar, maar maar van liefde geen dwangbuis.
Laat het veeleer een golvende zee zijn tussen de stranden van jullie zielen.
 
Vul elkaars beker, maar drinkt niet uit dezelfde beker.
Deel het brood met elkaar, maar eet niet van hetzelfde stuk.
Zing en dans samen en weest vrolijk, maar laat de ander in zijn wezen.
Zoals de snaren van een luit allemaal op zichzelf zijn en toch een melodie voortbrengen.
 
Geef elkaar jullie harten, maar hou elkaar niet gevangen, want alleen de hand van het leven kan jullie omvatten
Blijf samen en bij elkaar, maar niet te dicht, 
want de zuilen van de tempel staan ook ieder apart, op zichzelf,
en ook de eik en de cipres groeien niet in elkaars schaduw.
 
Khalil Gibran
de Profeet
 
 
 
26. okt, 2019

 

"  ... en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen, die door de Wet aan de huwelijkse staat worden verbonden? Wat is daarop uw antwoord?" 
 
Hoeveel koppels hebben deze zin gehoord tijdens hun huwelijksceremonie en hoeveel koppels moeten nu tot hun spijt bekennen, dat ze deze belofte hebben verbroken? In mijn eigen omgeving kan ik ze niet meer op twee handen tellen en waarschijnlijk jij ook niet. Mensen die op 'de mooiste dag van hun leven' de huwelijksgelofte met een volmondig "ja!" bekrachtigden en vele (of nog niet eens vele) jaren later helaas in een (v)echtscheidingspoel van ellende belandden of zijn beland. 
 
Hoe raar is het eigenlijk überhaupt, om iets te beloven dat we helemaal niet kunnen overzien? "Ik beloof je, dat ik je morgen kom opzoeken" is al een gevaarlijke uitspraak. Wat kan er allemaal niet gebeuren, waardoor je 'morgen' helemaal niet kunt komen? En hoe voel je je als je een belofte moet verbreken? Schuldig?
 
Mijn ouders beloofden elkaar ook eeuwige trouw en zijn al een eind op weg. Vandaag vieren wij namelijk hun 60 jarig huwelijksfeest én mijn moeders 80ste verjaardag, maar ondanks dit heugelijk feit beloof ik persoonlijk niets meer. In plaats daarvan, ben ik wél voor het uitspreken van een 'intentie'. Bijkomend voordeel; geen belofte, maakt ook geen schuld'.
 
Een paar dagen geleden las ik een quote om over na te denken. "De mooiste dag van mijn leven, was de dag dat ik mezelf tegenkwam".
 
Kijk, dat vind ik nou mooi!
 

 

 
 
19. okt, 2019

...en toen was het klaar. Gisterenavond heb ik mijn laatste gast van dit seizoen naar het vliegveld gebracht. De maanden zijn omgevlogen en tientallen vrouwen hebben hier tijdens verschillende retreats genoten van het mediterrane leven en verblijf op Tierra Feliz.

Vrouwen; in alle soorten, maten en leeftijden. We hebben gelachen, gekletst, sommigen hebben een traantje gelaten maar met ieder van hen was het bijzonder. "Waarom geen mannen?" wordt mij vaak gevraagd. Het antwoord is simpel. "Omdat er genoeg vrouwen zijn die behoefte hebben aan vijf dagen niets hoeven. Genoeg vrouwen die zich even willen onttrekken aan de ratrace van het dagelijks leven, waarin veel lijkt te moeten en soms weinig lijkt te kunnen. Genoeg vrouwen die durven te kiezen voor quality time met zichzelf óf met leuke reisgenote(n)".
 
En wie zijn ze, als ze hun ervaringen, kwetsbaarheden, twijfels, dromen en wensen delen in de wetenschap, dat álles wat besproken wordt blijft waar het wordt uitgesproken? Stuk voor stuk unieke wezens; die ik op het hart heb gedrukt om hun licht over de wereld te laten schijnen op een manier die bij hun past. Ik ben dankbaar hen ontmoet te hebben en stap zelf over een paar dagen in het vliegtuig om een paar dagen te gaan genieten in...
 
Nederland! 
 
12. okt, 2019

Onlangs realiseerde ik mij dat ik, in tegenstelling tot de tijd dat ik in Nederland woonde, hier in Spanje geen enkele straatnaam ken (behalve die waar wij wonen). Ik weet locaties te vinden en daar houdt het echt mee op. Vraag mij dus niet naar een bepaalde 'plaza', 'calle', 'carrer' of 'cami' in dorp of stad. Werkelijk geen idee!

Deze constatering bracht mij in gedachten terug naar het 'Shell stratenboek' van vroeger. Een soort beduimelde bijbel, die in mijn auto steevast op de passagiersstoel naast mij lag. Let wel; twee keer dikker dan dat ik hem had gekocht, want alle ooit met de hand uitgeschreven routebeschrijvingen bewaarde ik erin. Beschrijvingen die ik schreef in een soort steno. Met kruizen voor stoplichten, pijlen voor rechts of links etc. én STRAATNAMEN! 
 
Daarna volgde de Tom Tom. Wat een uitvinding! Auto's werden zelfs opengebroken om hem te jatten en alleen al de aanwezigheid van een Tom Tom houder op je raam (als je de auto verliet) was al risicovol, want 'dan zou er wel eens een Tom Tommetje verstopt onder je stoel kunnen liggen'.
 
Toen ik gisteren de GPS op mijn telefoon instelde om mij naar een onbekende locatie te loodsen, moest ik aan Columbus denken. Die man had in 1492 geen idee waar hij (per boot onder Spaanse vlag!) naar toe ging of terecht kwam. Altans, wel een idee maar de eindbestemming bleek anders. Het was tegelijkertijd dé ontdekking van een nieuw continent. Vandaag, 12 oktober, wordt deze legendarische ontdekking in Spanje met een officiële feestdag en allerlei activiteiten herdacht. 'Dia de la Hispanidad'! 
 
Jaarlijks een vrije dag dus, omdat Columbus destijds géén GPS aan boord had...
5. okt, 2019

Laatst dacht ik na over mijn verhouding tot muziek. Spotify staat namelijk in de top 5 van mijn meest favoriete apps en de dagen dat ik als kind met een microfoontje en recorder bij de radio zat om liedjes uit de top 40 op een cassettebandje op te nemen herinner ik mij als de dag van gisteren.

Kwam ik uit school en 
er was niemand thuis? Direct ging de muziek aan! Alsof ik niet met stilte om kon gaan en het geluid van de radio de afwezigheid van mensen op moest vullen. Hoe anders is dat nu. In huis draai ik zelden muziek en als dat al het geval is, dan is dat rustige pianomuziek op de achtergrond. Ik ben tot mijn grote verrassing nu wél heel erg gesteld op stilte. Slechts de geluiden van de natuur zijn voor mij de klanken waar ik van houd als ik thuis ben. Maar....let op, als ik alleen in de auto zit dan gaat de beer los en verandert deze 'campo nimf' in een originele rockster.
 
Ik kan me nu bijvoorbeeld al verheugen op de volgende rit naar het vliegveld (duurt een uur) om een gast op te halen. Met 120 km/per uur over de AP-7, de speakers voluit en Spotify die mij bedient van mijn favoriete hits. Terwijl het Spaanse landschap zich aan mij voorbij trekt, bler ik schaamteloos mee en ervaar dan ultiem geluk.
 
Stilte of muziek? Ik kan niet kiezen. Doe maar 'the best of both worlds