Even bijkletsen

23. nov, 2019

Soms ga ik in gedachten even terug in de tijd. Gravend in de spelonken van mijn geheugen, kom ik dan als een soort time traveller terecht in verschillende episodes van mijn leven. Is er een reden of aanleiding om dat te doen? Soms wel en soms niet. Ik doe het gewoon.

Mijn kleuterschooltijd, tienerjaren, vorig huwelijk, vrijgezellenbestaan; noem iets en ik kan een anekdote of 'tearjerker' naar boven halen. Wonderbaarlijk hoe dan, ogenschijnlijk vergeten momenten, uit onzichtbare laadjes tevoorschijn komen. De melkwagen toen ik vier was bijvoorbeeld... Wat een trauma is dat! Ik die geen melk lust(te) en iedere dag zo'n driehoekspakje schoolmelk voor m'n neus kreeg. Waar andere kinderen het in één teug naar binnen slurpten zat ik, met buikpijn op mijn stoel sabbelend aan mijn rietje, te hopen dat het witte goedje in het niets zou oplossen. Alleen het geluid van de kratjes die de school werden binnen gedragen al; ik kan het nog horen!
 
Ons geheugen. We kunnen niet zonder en toch zijn er ik weet niet hoeveel mensen op deze aardkloot die op dit moment lijden aan Alzheimer of andere vormen van dementie. Zo ook mijn schoonmoeder. "Mam, weet je wie dit is? Als René in Nederland een foto van ons samen aan zijn moeder laat zien is het altijd weer de vraag welk antwoord er gaat komen. "Natuurlijk schat, jouw meissie" zei ze een paar dagen geleden.
 
Veel laadjes van háár geheugen zijn inmiddels gesloten, maar dit laadje staat gelukkig nog een stukje open.
16. nov, 2019

Een paar dagen geleden tagde mijn dochter mij op Facebook onder een post over kinderen. Kinderen, die op de foto, waren vastgelegd nadat ze betrapt waren op een bepaalde actie in huis. 

Hierbij moet je denken aan kinderen die de Picasso in zichzelf naar boven lieten komen en besloten om de muren van de woonkamer, de hond én broertje en zusje te voorzien van een nieuw kleurtje. Of kinderen die het toilet als speelplek gebruikten en op de foto ondersteboven in de pot hingen omdat ze (per ongeluk?) een autootje hadden doorgetrokken en het vervolgens wilden redden van de ondergang.
 
Kortom, hilarische foto's die mij terug deden denken aan mijn eigen jeugd en de jeugd van mijn dochter. Want het moment dat zij op driejarige leeftijd met de pleeborstel zwaaiend de woonkamer in kwam lopen, nadat ze had besloten om haar behoefte niet op de wc te doen maar op het potje van haar Babyborn pop en datzelfde potje na het 'drukmoment' met de pleeborstel had 'schoon' gemaakt, staat in mijn geheugen gegrift.
 
"Ik weet niet of ik nog wel kinderen wil" riep de voormalig driejarige na het taggen van de post. Het restaurant dat we afgelopen donderdag betraden ter gelegenheid van haar 30ste verjaardag, kwam met een briljante oplossing...
 
"Warning. Children left unattended will be sold to the circus". 
 
9. nov, 2019

We mogen dan officiëel nog in onze wittebroodsweken zitten, maar als je praat over 'deal breakers' binnen een relatie dan komt bij mij in de top 3 'de GPS'. Zelden heb ik met mijn kersverse echtgenoot zoveel discussies, dan als het gaat over 'de juiste route'.

Het maakt niet uit wie er rijdt, maar op een of andere manier krijgen we het altijd weer voor elkaar. Toen zijn GPS op Ibiza onlangs aangaf dat we vlakbij Den Helder zaten en die van mij steeds uitviel vanwege slecht internetbereik, waren de raapjes weer eens gaar. Het klonk werkelijk alsof we allebei ons kind verdedigden. "Die van jou dit.." en "ja maar, die van jou dat!" waarbij ik moet opmerken dat ondergetekende vaak degene is die het ongeduld verliest en gaat muiten.
 
Dat hij in discussie gaat met de mevrouw van Googlemaps die ons de weg wijst, werkt mij namelijk op de zenuwen. "Als je het zelf zo goed weet, zet dat mens dan uit!" hoor ik mezelf roepen. Kortom, op zo'n moment weinig vrede in 'huisje (lees: autootje) weltevree', want hij vindt 'dat ze ondersteunend werkt'. "Oh, een soort secretaresse die haar werk wel goed doet, met een baas die denkt dat hij het beter kan" merk ik dan op.
 
Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming is het bij het uitstappen nog even grommen, maar daarna (meestal) weer goed. Gelukkig kunnen we er ook nog om lachen. Wat trouwens wel zou helpen op onze ritjes naar 'bestemming ons onbekend' is 'het stilte IN de storm principe'. Oftewel; ik mag uit mijn pan gaan en dan houdt hij zijn mond en blijft de rust zelve. 
 
Deal or no deal?
2. nov, 2019
Vorige week waren we een paar dagen in Nederland en belandden we onverwacht bij de 'Jumbo' in de koffiecorner. "We" als in René en ik, vergezeld van een vriend en vriendin. 
 
Het was even na 08.30 uur. Het verkeer had meegezeten, maar in de directe omgeving was er nog geen koffietentje open. Onze afspraak bij de gemeente was pas om 09.00 uur; dus besloten we om in de supermarkt neer te ploffen. "Weet je wat?" zei ik "Nu we hier toch zijn, doe ik ook gelijk even een paar boodschappen" het kleine gezelschap achterlatend op zoek naar wat fruit, crackers en noten. 
 
Toen ik de boodschappen naar de auto had gebracht en terugkwam, zat de rest aan de koffie en de stemming zat er goed in. René grapte dat hij nog meer mensen had uitgenodigd op onze receptie, maar dat er (op dit vroege tijdstip) verder niemand was komen opdagen. Er was notabene genoeg eten en drinken voor een heel weeshuis. We besloten om nog een kopje koffie te nemen en daarna te vertrekken.
 
Direct bij binnenkomst in het gemeentehuis, werden we hartelijk ontvangen en konden we onmiddellijk plaats nemen in de ruimte die voor ons was gereserveerd. Er volgde een geanimeerd gesprek. De ambtenaar van de gemeente had zich duidelijk goed ingelezen. Zo sprak ze o.a. over ons persoonlijk leven, maar ook over het feit dat ik nooit meer iets zou beloven. Liever geef ik de voorkeur aan het uitspreken van een 'intentie'(in dit geval de intentie om 'getrouw alle plichten te vervullen die door de Wet aan de huwelijkse staat worden verbonden'). Ze besloot haar betoog met de woorden. "Wat is daarop uw antwoord"?  
 
Ik keek hem aan... De man met wie ik nu ruim vijf jaar lief en leed deel en met wie ik hoop dat nog heel lang te doen. "Ja!" hoorde ik mezelf zeggen.
 
Diezelfde middag had ik om 15.30 uur een dringende afspraak bij de tandarts en dacht, liggend in de stoel, terug aan de (voor mijn gevoel) snelste huwelijksvoltrekking ooit. Geen trouwjurk, geen bloemen, geen feest, geen toespraken, geen gasten, héérlijk! Alleen maar de aanwezigheid van heel veel liefde, twee getuigen en ter afsluiting een gezamenlijke brunch.
 
"Ik trouw nooit" zei hij ooit. "Ik trouw nooit meer" zei zij ooit.
 
Niets bleek minder waar.
                    
 
Jullie zullen voortaan altijd samen blijven, je hele leven lang.
Maar laat ruimte open in jullie samenzijn, 
laat de hemelse wind tussen jullie waaien. 
Houdt van elkaar, maar maar van liefde geen dwangbuis.
Laat het veeleer een golvende zee zijn tussen de stranden van jullie zielen.
 
Vul elkaars beker, maar drinkt niet uit dezelfde beker.
Deel het brood met elkaar, maar eet niet van hetzelfde stuk.
Zing en dans samen en weest vrolijk, maar laat de ander in zijn wezen.
Zoals de snaren van een luit allemaal op zichzelf zijn en toch een melodie voortbrengen.
 
Geef elkaar jullie harten, maar hou elkaar niet gevangen, want alleen de hand van het leven kan jullie omvatten
Blijf samen en bij elkaar, maar niet te dicht, 
want de zuilen van de tempel staan ook ieder apart, op zichzelf,
en ook de eik en de cipres groeien niet in elkaars schaduw.
 
Khalil Gibran
de Profeet
 
 
 
26. okt, 2019

 

"  ... en belooft u getrouw alle plichten te zullen vervullen, die door de Wet aan de huwelijkse staat worden verbonden? Wat is daarop uw antwoord?" 
 
Hoeveel koppels hebben deze zin gehoord tijdens hun huwelijksceremonie en hoeveel koppels moeten nu tot hun spijt bekennen, dat ze deze belofte hebben verbroken? In mijn eigen omgeving kan ik ze niet meer op twee handen tellen en waarschijnlijk jij ook niet. Mensen die op 'de mooiste dag van hun leven' de huwelijksgelofte met een volmondig "ja!" bekrachtigden en vele (of nog niet eens vele) jaren later helaas in een (v)echtscheidingspoel van ellende belandden of zijn beland. 
 
Hoe raar is het eigenlijk überhaupt, om iets te beloven dat we helemaal niet kunnen overzien? "Ik beloof je, dat ik je morgen kom opzoeken" is al een gevaarlijke uitspraak. Wat kan er allemaal niet gebeuren, waardoor je 'morgen' helemaal niet kunt komen? En hoe voel je je als je een belofte moet verbreken? Schuldig?
 
Mijn ouders beloofden elkaar ook eeuwige trouw en zijn al een eind op weg. Vandaag vieren wij namelijk hun 60 jarig huwelijksfeest én mijn moeders 80ste verjaardag, maar ondanks dit heugelijk feit beloof ik persoonlijk niets meer. In plaats daarvan, ben ik wél voor het uitspreken van een 'intentie'. Bijkomend voordeel; geen belofte, maakt ook geen schuld'.
 
Een paar dagen geleden las ik een quote om over na te denken. "De mooiste dag van mijn leven, was de dag dat ik mezelf tegenkwam".
 
Kijk, dat vind ik nou mooi!