Even bijkletsen

17. aug, 2019

Augustus is vanwege de hitte niet mijn favoriete maand in Spanje en een onverwacht familiebezoek aan Nederland kwam dus precies op het juiste moment! 

Een bezoek aan het land waar ik ben geboren en getogen maar waar ik inmiddels niets meer begrijp van het parkeerbeleid. Blauwe zones in Wassenaar, € 14,-  betalen voor anderhalf uur parkeren in Amsterdam, me elders druk maken of mijn (huur)auto wordt gescand op plekken waar niet staat aangegeven óf je moet betalen of niet en in Den Haag (na een overnachting bij mijn ouders) 's ochtends een briefje op de autoruit vinden met een bericht dat ik niet met de achterkant van mijn auto naar de flat mag parkeren in verband met de uitlaatgassen "zoals u kunt lezen in het HUISHOUDELIJK REGELEMENT!"
 
Misschien heb ik iets gemist, maar welk huishoudelijk regelement geldt er op een openbare parkeerplaats waar ik gewoon per app of bij automaat moet betalen en waar niemand met een uitgeprinte versie van dat bewuste regelement klaar staat als ik het terrein oprijd?
 
"Zou dit de flatmaffia zijn of de gemeente die in het gebouw stiekem een kantoortje heeft ingericht, waarin een ijverige ambtenaar woont die 's nachts naar buiten rent en briefjes plakt?" Met deze paranoïde gedachten stapte ik een paar dagen geleden de auto in op weg naar een volgende afspraak, het geprinte briefje verfrommeld achterlatend in de 'gemeentelijke' (?) prullenbak.
 
Achter de geraniums zag ik iemand wegduiken. Mijn vermoeden werd bevestigd...
10. aug, 2019

Veel dorpen aan de Costa Blanca zijn gesticht tijdens de moorse bezetting. Wat heeft geresulteerd in Arabische namen, oude dorpskernen met overblijfselen uit die tijd en bij sommige het gevoel dat je in één sprong terug bent in de middeleeuwen.

'The medieval market' is hier dan ook een jaarlijks terugkerend fenomeen. Een grote avondmarkt, slingerend door de straatjes van het oude dorp. Vuurvreters, valkeniers, fakirs, kamelen, handelaren met allerhande koopwaar; alles wordt uit de kast getrokken ter bevordering van de 'medieval feestvreugde'. De gedempte verlichting en de versiering aan de huizen en in de straten maken het beeld compleet. Kortom: 'Welkom in de middeleeuwen!' En wij? Wij waren erbij...
 
Althans, totdat we na wat aankopen besloten om met vrienden op het dorpsplein aan te schuiven voor een hapje met drankje. De barbecues draaiden op volle toeren en grote pannen paëlla stonden op het vuur. De bekers werden gevuld en de plastic borden opgemaakt. Wij kozen voor sangria, twee porties patatas bravas en voor de heren wat spaanse worsten erbij. Gezellig werd er gekletst. Maar na een uur kwam de rekening (vier personen)... € 85,- !! 
 
In een klap concludeerden wij dat 'tapas' in de middeleeuwen blijkbaar een stuk duurder waren dan in het hedendaagse Spanje, waar René en ik die zelfde ochtend nog (na het bezoek aan de kapper) op een A1 locatie aan zee uitgebreid met zalm, toast, verse croissants, koffie en thee hadden ontbeten voor een tientje p.p. Had de inflatie sinds het jaar 1500 dan zo toegeslagen?!
 
Lachend om deze vorm van handel drijven én de ervaring sprongen we in de auto en koersten terug naar huis. Nog één blik achterom. "Dag middeleeuwen, hallo 2019. Blij om weer terug te zijn!"
 
3. aug, 2019

Soms kijk ik naar buiten en denk ik "het is net als werken bij de bakker. Iedere dag al dat lekkers voor je neus. Heb je dan nog steeds trek in taart?"

De zon staat hier iedere dag hoog aan de hemel en er zijn dagen dat ik amper buiten kom. De behoefte en het geduld om in de zon te liggen is er al helemaal niet, een plons in het zwembad is niet meer dan een plons en de schaduw onder de bomen is mijn beste vriend. Het klopt dus: net als die taartjes bij de bakker wordt zon dus ook gewoon.
 
Samen met René, languit op de bank, Netflix bingen is daarom hét ultieme vakantiegenot! Let wel: Spaanse series, want daar zijn we dol op. Twee seizoenen 'Vis a Vis' hebben we al verslonden en het uitkomen van het derde seizoen van 'La Casa de Papel'  kon voor ons op geen beter moment komen. Grote billboards sierden ons dorp. Er was geen ontkomen aan.
 
Tokio, Stockholm, Nairobi, Helsinki, Denver, Rio, Berlin, Lissabon, Bogota en Palermo... Steden die ons niet langer doen herinneren aan topografielessen op de basisschool, maar aan personen in rode overalls die ons (en vele anderen)) trakteren op een portie spanning en sensatie. 
 
Heeft een mens dat nodig kun je je afvragen. Nee, nodig niet; maar ohhh zo ontspannend als het buiten warm is, je weet dat het leven niets van je verlangt en de fan op standje drie zorgt voor de broodnodige verkoeling tijdens het kijken.
 
Nu ik dit schrijf is het trouwens bewolkt. Ik denk dat we er even op uit gaan! 
27. jul, 2019
Terwijl een groot deel van Europa de afgelopen week zuchtte onder de hitte, de stranden hier aan de kust vol liggen met zonaanbidders en zweet zowel drank op de terrassen rijkelijk vloeit, denk ik bij het zwembad terug aan mijn jonge (vakantie) jaren in Spanje.
 
De campings bij Castelldefels en in een later stadium Blanes waren destijds favoriet! Samen met mijn zus (mijn ouders sliepen in de caravan) een maand lang wakker worden in een tent, waar  's ochtends de temperatuur al opliep tot bijna dertig graden. Klagen? Ho maar! Wat overheerste, was het gevoel van vrijheid. Met een groep leeftijdgenoten de hele dag hangen bij het zwembad of bakken op het strand; onszelf rijkelijk insmerend met olijfolie want daar werd je heel bruin van! 's Avonds dansen in de plaatselijke discotheek waar - hoe kan het anders - vakantieliefdes ontstonden. De Paco's, Miguel's en Pedro's verschenen namelijk uit het niets als ingrediënten die je er, naast je sinas, cuba libre of wodka jus, gratis bij kreeg.
 
Nu, veertig jaar later lig ik weer in Spanje. Nooit getrouwd met een Paco, maar gewoon samenwonend met een René. Gebruik van olijfolie tegenwoordig alleen nog maar in de pan of salade en de plaatselijke discotheek? Ik zou bij God niet weten waar die zich bevindt. De Spaanse vakantie is een spaans leven onder de zon geworden en ja, de temperatuur is bij het opstaan nog steeds hoog. Met dien verstande, dat ik gewoon in een bed wakker word en niet in een tent en de groep leeftijdgenoten bij het zwembad vervangen is door een clubje geadopteerde asielhonden.
 
Sweet memories... Ach, wie heeft ze niet? 
 
Fijne vakantie allemaal! 

 

20. jul, 2019

De zomervakantie is dé periode waarin ik veel lees. Het liefst languit in de tuin, vergezeld van een windje van zee. Boeken, maar ook tijdschriften zijn favoriet!  En daar heb ik er heel wat van liggen. Mijn gasten laten ze namelijk na een retreat vaak voor mij achter en zo kan het gebeuren dat ik met Wendy, Linda en Chantal gezellige momenten beleef, ik me met Happinez en Flow even terugtrek voor wat bezinning en met (voor mij) nieuwkomer Saar vooral in een deuk lig.

Deze laatstgenoemde 'dame' zag ik al eens op Facebook, maar blijkt dus ook te bestaan in de vorm van een tijdschrift! Is mij hier in Spanje volledig ontgaan. Onlangs hebben zij en ik kennis gemaakt doordat iemand 'haar' achterliet. '50+ en nog lang niet dood' kopte de titel op de cover. In het blad onderwerpen als bollende buikjes die er wel of niet mogen zijn, het lege nest syndroom, partners met erectiestoornissen, tinderdates biodanza en nog veel meer; maar dan op uitermate grappige wijze beschreven! Het kan niet anders, of de redactie van dit blad ligt tijdens vergaderingen regelmatig met elkaar in een deuk. 
 
Kortom, ik vind Saar leuk! Trouwens..., wat zou Saar vinden van Birckenstocks? Hot or not? "Not!" zegt manlief, maar zijn mening telt in dit geval 'effe' niet mee. Want mijn 50+ leven onder de zon kan misschien beter lijken op 'flipflops'; mijn voeten varen daar geen wel meer bij. Ik ben om. 'Birckies' dus! Bronskleurig en uitgevoerd in panterprint. 
 
Dat dan weer wel!