Even bijkletsen

15. dec, 2018

Wat doe je als je hond, 80 kg schoon aan de haak, op eigen houtje besluit om de wereld aan de andere kant van het hek te gaan ontdekken? Toen een of andere onverlaat de toegangspoort naar ons terrein had opengeduwd, wij dit ontdekten en de vierpotige vogel reeds was gevlogen, ontstond er lichtelijk paniek...

Moet je je voorstellen; een blaffende pony, vier jaar oud, stuiterend van de testosteron, niet gewend om buiten het hek te zijn, zonder halsband om, op pad! Een scenario, goed voor een nachtmerrie. Want zo lief als Sproetje is op eigen terrein, zo wantrouwend is hij naar vreemden op plekken die hij niet kent.
 
Maar godzijdank, we vonden hem terug! Op het land van de buren, ongeveer 500 meter bij ons vandaan. Een (loops?) teefje had hem verleid om mee te gaan en meneer was daar gestrand. Dat wist de eigenaresse van het teefje ons te vertellen. "Hij huppelde zo achter haar aan!"
 
We zijn dus gewaarschuwd. Onze Sproetje is nu een echte Sproet en  dol op de vrouwtjes. Toen ik hem meenam naar huis, keek hij mij aan alsof ik zijn Tinder date had verpest. Werkelijk, als blikken konden doden... Ik vertelde hem dat ik uit betrouwbare bronnen had vernomen dat 'Tinderen' niet altijd goed afloopt.
 
Maar of hij dat begreep? 

 

8. dec, 2018

Na een verbouwing, een druk retreatseizoen, mijn reizen naar Nederland en de bezoeken van vrienden en familie hier in Spanje is de rust op 'Tierra Feliz' teruggekeerd. Nou ja, teruggekeerd; eigenlijk voor het eerst begonnen, want vanaf het moment dat we hier 'voet aan wal zetten' (nu tien maanden geleden) vierde hectiek bijna non-stop hoogtij.

Rust dus de komende maanden en dat is aan de ene kant even wennen, maar inmiddels geef ik me er graag aan over. Het stemmetje dat roept dat ik "met mijn luie kont in beweging moet komen", heb ik vakkundig de mond gesnoerd en iedere vorm van 'schuldig voelen' staat bij het grof vuil.
 
Van 100% actief ben ik terug gevallen naar 100% passief. Niet in beweging te krijgen! Na een wandeling over de boulevard doe ik alsof ik de marathon van New York heb gelopen en als ik de was heb opgehangen vind ik dat ik al veel heb gedaan. Koken doe ik wel trouw, omdat we in 'recovery' zijn van ons slechte eetgedrag in Nederland (hoeveel suiker kan een mens hebben in de sinterklaastijd?!) en 's avonds val ik regelmatig om een uur of negen voor de televisie in slaap. Zó diep dat René wel eens heeft overwogen om tot reanimatie over te gaan
 
Kortom, ik beleef op dit moment niet mijn actiefste periode en ben eigenlijk gewoon lui. Hoe heerlijk om daar een keer aan toe te geven!
 
Fijn weekend!
1. dec, 2018

Sinds mijn 18e leid ik een reislustig bestaan. Ooit werkzaam in de reiswereld, ooit getrouwd met de directeur van een reisorganisatie, ooit veel reizen over de hele wereld, ooit een huis in Turkije en ooit verliefd geworden op iemand in Spanje. 

Alleen op reis, met z'n twee, met mijn gezin of met een groep, ik heb het allemaal meegemaakt en vind alles leuk. Zo ook het vervoer. Auto, trein, boot, bus, vliegtuig? You name it en ik zeg "ja". Het reizen zit gewoon in mijn bloed maar het enige, waar ik na al die jaren nog steeds een hekel aan heb is; na thuiskomst mijn koffer uitpakken! 
 
Voorheen leefde ik met een man die mijn afgrijzen totáál niet deelde. Zat ik nog met mijn jas aan op de bank post te openen en twee weken Telegraaf door te spitten. Hij had binnen tien minuten vuile en schone kleding gescheiden en in wasmand gedeponeerd of in kledingkast gehangen. Ook schoenen en accessoires waren direct op orde. De koffer? Die stond in no time weer op zolder.
 
Acht jaar later (ik ben net terug in Spanje na een week Nederland). 
 
Andere man. Ander land...Twee koffers staan bij de voordeur. Dit terwijl de honden en kat inmiddels uitvoerig zijn geknuffeld, we hebben genoten van de zon, getelefoneerd, gegeten, gekletst en we languit zijn neergestreken op de bank.
 
De koffers? Ik gok erop dat we ze vlák voor het slapen gaan open maken. Je moet uiteindelijk wel bij je tandenborstel!
 
Herkenbaar?
27. nov, 2018

Het was geen kwestie of ze zou gaan, maar dat ze zou gaan was zeker! De wijde wereld in. Waarheen? Wanneer? Dat wisten we niet, inclusief zij zelf! Mijn dochter. Van jongs af aan wilde ze reizen en het liefst had ze gehad dat wij haar toen ze vijf was, als 'ummetje' (unaccompinied minor) op het vliegtuig hadden gezet. Alleen dus. Reizen!

Toen wij vanmorgen op Schiphol stonden om haar uit te zwaaien en ik me waande in een tv opname van Joris Linssen's programma 'Hello Goodbye' drong de realiteit tot me door. Ze had woord gehouden en vertrok. Ze zag er opgelucht uit. "Eindelijk!" hoorde ik haar zeggen. Zelden zag ik iemand zo frank en vrij het onbekende omarmen.

Het was een warm afscheid met een traantje. Geen drama's die je in datzelfde programma ook wel eens ziet. Een kushand, een zwaai en met ferme pas richting douane. "Unknown here I come". Die foto stuurde ze me, toen wij weer in de auto zaten...

24. nov, 2018

Inmiddels woon ik al weer zo'n drie jaar in Spanje. Het land waarvandaan vorige week een grijze man op een schimmel vertrok, om in Nederland cadeaus door schoorstenen te mieteren voor kinderen die lief zijn geweest. Wat er tegenwoordig met de stouterds gebeurt weet ik eigenlijk niet... 

In mijn tijd konden degenen die stout geweest waren namelijk rekenen op de zak en de 'roe'. De roe! Een bosje bij elkaar gebonden takken waarmee je op je falie kreeg, vergezeld van een jutezak om je in te stoppen en mee te nemen naar Spanje. Zo'n zelfde zak waarin je de overige maanden van het jaar zakspringwedstrijden deed.
In het grote boek van Sinterklaas stond je naam met daarachter je hele doopceel, die Sint nog even had gelicht voordat hij in Spanje op zijn paard klom en de stoomboot op ging. Ruzie gemaakt met je zus? Dan waren de rapen gaar en zat er de volgende dag wellicht niets in je schoen.
 
Op '5 december' de grote dag, mocht je bij Sinterklaas op schoot. Dat je van dichtbij de buurman herkende, maakte echt niemand iets uit. Een liedje zingen moest en zou je...Vanuit je ooghoeken zag je die zak en roe namelijk al staan. Slapen was er in die hele Sinterklaasperiode niet bij.  's Nachts met gespitste oren in bed luisteren of je iemand op de gang hoorde; doodeng! De dapperen onder ons gingen er in het donker wel uit. Kijken of wortel en water al waren vervangen voor een cadeau. Helden vond ik hen!
 
Dat ik uiteindelijk vijftig jaar later, gewoon per vliegtuig, niet in een zak en geheel op vrijwillige basis in Spanje zou belanden, stond destijds niet in het 'grote boek'. Achteraf gezien had het me veel kopzorgen en slapeloze nachten gescheeld.
 
Dank u Sinterklaasje.
 
P.s. mijn schoen staat deze week in Nederland!