Even bijkletsen

30. mei, 2020

Langzaam komt ons 'oude leven' een beetje op gang. Vanaf het moment dat we er samen met de auto op uit mochten lonkte de vrijheid en zaten we, bijna een week geleden, voor het eerst weer op een terras aan zee. 

Als iemand mij op dat moment had verteld dat we niet op aarde waren maar in een Covid vrije hemel, had ik hem of haar geloofd! Mondkapjes van bedienend personeel daargelaten, maar de smaak van het eerste calamarisje gevolgd door een plens verkoelende 'tinto de verano' was goddelijk. Dít hadden we gemist!  
 
Minder goddelijk was mijn bezoek aan de tandarts en mondhygiëniste. Het betreden van het ziekenhuis (waar zij zich bevinden) stond niet bepaald op mijn bucketlist en met enige weerstand ging ik naar binnen. Daar wachtte mij een team van 'ghostbusters'. In witte uniformen en getooid met haarbedekking, handschoenen, mondkapjes en daaroverheen een plastic 'face shield' heetten zij mij welkom. Rare gewaarwording, maar hun vriendelijkheid en de wijze waarop ze verder te werk gingen gaf toch een goed gevoel.
 
Anders was het toen ik na anderhalf uur het pand verliet. Waar ooit gevoel zat, hing iets van vlees (waarvan ik wist dat het mijn lippen waren) en mijn mondhoeken hingen (boven en onderkaak verdoofd) op half zeven. Ik was op dat moment blij met mijn mondkap; die kon ik er heel decoratief over heen schuiven. Normaal praten was geen optie en de 'tinto' heb ik die dag laten staan, me zelf troostend met de gedachte dat ook dit (net als heel veel zaken in het leven) weer over zou gaan.
 
En zo zijn er steeds weer nieuwe ervaringen in dit coronatijdperk. Vanaf maandag gaan hier de stranden weer open voor (zonne)badgasten. Heel benieuwd hoé dat zal gaan... Het enige dat ik zeker weet is, dat ik er in plaats van 'witte uniformen' veel witte lichamen zal zien.
 
Zónder mondkap! Dat dan weer wel.
 
 
23. mei, 2020

Weer een week omgevlogen! De week waarin mijn haren en ik een weerzien hadden met de kapper, mondkapjes in Spanje verplicht werden, we een dode kat vonden op het dak van de gym, mijn Y H O M website de wereld in ging en we hoorden dat we maandag niet door gaan naar fase 2.

Never a dull moment en dat allemaal terwijl de zon iedere dag meer dan hoog aan de hemel staat en de temperatuur reeds zomerse waarden bereikt. Het leven in coronatijd. Ik ben er inmiddels helemaal aan gewend en het feit dat we op ieder moment van de dag weer naar buiten kunnen, werkt 'geestelijk
verruimend'. De beperkingen zijn weliswaar nog steeds aan de orde, maar daar de hele dag mee bezig zijn kost alleen maar energie. Ik train mezelf te kijken naar wat wel mogelijk is en houd mijn focus op wat ik werkelijk wil. En dan blijkt dat je zelfs in tijden van social distance toch (online) hele leuke mensen kunt ontmoeten (die gisteren hier borrelend bij ons op de bank zaten), je creatief aan de slag kunt (een vernieuwde website), je met je man na 70 dagen lockdown nog steeds door een deur kunt en dat je een mondkapje kunt verdragen bij 30 graden, puur omdat je weet dat niet dragen wel kan, maar dat het alternatief betekent binnen blijven.
 
'Energy flows, where attention goes' schreef ik deze week. Heel hard roepen, dat ik iets NIET wil, maakt in negen van de tien gevallen dat ik het juist op mijn bord krijg omdat de focus dan ligt op datgene wat ik niet wil. De onvermijdelijke Wet van Aantrekking, die we bewust én onbewust gebruiken en ons doet manifesteren; individueel maar ook collectief. Corona heeft me dit bijna drie maanden lang laten praktiseren en het werpt zijn vruchten af.
 
Als de leerling bereid is, zal de leraar verschijnen. Al is het in de vorm van een virus.
16. mei, 2020

Ken je die mop van de lege envelop? Zo voelde het een beetje toen ik na lang bestuderen van het nieuwe 'de-escalatie protocol' er achter kwam, dat mijn kapper zich helaas in een ander 'gezondheidsdistrict' bevond dan dat wij wonen. 

Aangezien 'grensoverschrijdend gedrag' (van district naar district) in de Comunidad Valenciana niet werd getolereerd, zag het er naar uit, dat ik tot 25 mei (fase 2) gezegend zou zijn met een 'corona coupe'. Ik had me er bij neergelegd. 'Verneanderthaleren' kost ons geen enkele moeite en gelukkig ben ik ook al aan de man.
 
'De man' die overigens de laatste tijd niet droomde over mij, maar over een patatje oorlog met een kroket. En raad eens wat? Voor hem kwam wél direct het verlossende nieuws! Zijn favoriete snackbar mocht namelijk weer open en dat moest stan te pede gevierd worden. Nou ja gevierd worden...? We gingen op stap.
 
Mondkapjes domineerden het straatbeeld, veel winkels en horecagelegenheden waren nog gesloten en een bezoek aan de opticiën kun je qua maatregelen vergelijken met een bezoek aan de IC. Het (corona) leven is een feest waarin je zelf de (snackbar) slingers op moet hangen. Dat deden we dan ook. In de auto met uitzicht op zee. Snacks tussen ons in en genieten van onze hap. 
 
Toen het hele prakkie er in zat zijn we teruggereden naar 'het huis waar het klokje tikt zoals het nergens tikt' waar alles is bij het oude en waar ik zojuist vernam dat (naar alle waarschijnlijkheid) de 'gezondheidsgrenzen' maandag open gaan!! 
 
11. mei, 2020

Deze dames zouden hier vandaag zijn gearriveerd voor een fijn verblijf. Vijf dagen lekker ontspannen en gezelligheid met elkaar. Een vriendinnenretreat waar zij en ik al lange tijd naar uitkeken (temeer omdat ze vorig jaar i.v.m. zeer slechte weersomstandigheden na wederzijds overleg besloten om vroegtijdig naar Nederland terug te keren).

En nu is alles anders. Voor hen, maar ook voor mij. Geen gasten, dus lege kamers. Ik heb me eraan overgegeven. Dit is wat het nu is en ieder voor zich moeten we verder in deze coronatijd. Hoe? Ik verkies persoonlijk vooral de stilte. Daar liggen voor mij meer antwoorden dan in een buitenwereld waar angst regeert. De sfeer wordt er steeds grimmiger, censuur steekt de kop op en meer en meer mensen weten niet meer wat ze moeten geloven.

Wat ik geloof, is dat wij zelf beschikken over onmetelijke wijsheid. Een innerlijke stem die ons leidt en die we (als we werkelijk stil durven te zijn) kunnen horen. Een fluisterende stem die wars is van alle commotie om ons heen en die rust biedt en vertrouwen. Het enige dat van ons wordt gevraagd is bereidheid. Bereidheid om de innerlijke dialoog iedere dag even te stoppen en vanaf een afstandje te kijken, naar wat we onszelf allemaal wijsmaken.

Als we ons (al is het in het begin, maar vijf minuten per dag) zouden kunnen overgeven aan de stilte en de gedachten die opploppen kunnen zien als passanten zonder hen te willen begroeten, dan ligt er een wereld van vrede binnen handbereik.

Ook in een tijd, waarin we het soms even niet meer (lijken te) weten...

9. mei, 2020

Gisterenavond hebben we vernomen dat onze regio verder de-escaleert naar fase 1. Met geknepen billen zaten we op de bank, toen de 'uitslag' door begon te sijpelen en bleek dat er ook nog al wat regio's zijn bij wie dat niet het geval is. Zij blijven in fase 0, wat inhoudt 'wandelen en sporten op gezette tijden, boodschappen doen en verder thuis blijven'.

Ik heb met hen te doen, want juist aan dat beetje meer vrijheid (samen in de auto stappen, afspreken met mensen, kapper, winkel en/of horeca bezoeken) is iedereen zo toe. 'Geduld is een schone zaak' luidt het spreekwoord, maar 'geduld' is op dit moment niet altijd overal te vinden. Een groot deel van de bevolking is het zat en net als in Nederland, is er ook hier kritiek op de regering en besluiten die zijn en worden genomen. 
 
Feit is wel, dat dit nu is wat het is. De volgende horde; 'grenzen wel of niet open' wordt (al dan niet in samenspraak met Brussel) op 13 mei genomen. Binnengrenzen, buitengrenzen? We gaan het meemaken. Niets is zeker! En daar zit volgens mij precies de bottleneck. De onzekerheid (lees: angst) over wat er staat te gebeuren, is inmiddels groter dan de kwaal.
 
Heel veel dient opnieuw 'uitgevonden' te worden, inclusief wij onszelf. Want wie zijn we nou wérkelijk zonder al onze (schijn)zekerheden en etiketten die we overal op plakken? Dit onderwerp hield mij al vér voor deze pandemie bezig en een betere 'masterclass' (welkom in je leven) had ik me eerlijk gezegd niet kunnen wensen.
 
Thank you Universe