Even bijkletsen

21. apr, 2018

Na drie maanden buffelen lijken de contouren van onze nieuwe residentie bepaald. Maar man, wat een project! Een droom hebben is één, hem waar maken is twee.

Tachtig procent van onze spullen bevindt zich nog steeds in dozen. Een les in 'ontspullen' noem ik het ter verzachting. Oftewel "in de praktijk leren dat je de helft van al je troep eigenlijk niet eens nodig hebt". Weken koken op een butagasstel? Niet ideaal, maar who cares? Wat uit de pan komt smaakt hetzelfde. Of het nu op een plastic bord ligt of niet. Overigens, is dit laatste niet meer aan de orde, want de gewone borden heb ik inmiddels terug gevonden. Douchen en daarna in een badjas buiten om naar de slaapkamer, is inmiddels wel de normaalste zaak van de wereld en tijdelijk een wc doorspoelen met een emmer water, omdat op een gegeven moment alle badkamers 'under construction' waren, was voor mij een geheel nieuwe ervaring. 
 
Kortom, ik kom de beste delen en neem van mij aan óók de slechtste delen van mezelf tegen. De beste, als ik door de tuin loop en zie wat daar inmiddels - door noeste arbeid - allemaal prachtig groeit en bloeit. De slechtste, als ik het helemaal zat ben en een avondje domweg languit op de bank wil zappen. Wat wel kan, maar dan moet ik kiezen uit zenders als BVN of Al Jazeera. Astra drie heeft zich namelijk nog niet aan ons geopenbaard, wifi werkt niet en met een kastje van Ziggo ga je het hier niet redden.
 
Verder is het geweldig! Ik ben vooral heel dankbaar voor deze prachtige locatie, het heerlijke huis, lieve en hulpvaardige mensen die ons omringen en mijn steun, toeverlaat en liefde René, die er alles aan doet om er een prachtig paleis van te maken. Ik weet het zeker. Over een maand zitten we er helemaal leuk bij!
 
Soms lijkt zeuren fijn, maar in mijn geval echt niet terecht. Ik groet u daarom in vrede!
14. apr, 2018

'Als sardientjes in een blik!' Daar moest ik afgelopen woensdag aan denken toen ik plaats nam in het vliegtuig. Verbeeldde ik het mij, of was er weer beknibbeld op de beschikbare beenruimte? Samen met mijn moeder werd ik geacht mij te wurmen op rij zestien. 

De man die naast ons zat en had gekozen voor een stoel aan het gangpad, lachte als een boer met kiespijn toen hij ons zag.en opstond om ons toegang te verlenen tot onze zetels. Ik begreep onmiddellijk waar de 'kiespijn' vandaan kwam. Met zijn lengte (en die was helemaal niet uitzonderlijk) paste hij eigenlijk helemaal niet tussen de twee rijen stoelen. Sterker nog, dat gold voor het gros van de mensen aan boord. Gooide je vroeger eenmaal in de lucht je stoel in de relaxstand, nu is dat goed voor Wereldoorlog III! Daar was ik namelijk op de heenreis getuige van, toen een gezette man besloot om eens lekker achterover te leunen en de dame áchter hem met uitgeklapt tafeltje en wel, vast kwam te zitten in haar eigen stoel en geen kant meer op kon. Ik maakte op mijn beurt de fout om iets op de grond te laten vallen. Pech! Je kunt er niet meer bij. Tenzij je de reis voortzet in een benarde positie die niet goed is voor je welzijn.
 
"Voor €15,- kunt u van plaats verwisselen" hoorde ik de stewardess tegen iemand zeggen. Een man van ongeveer 1.95 m stond op. Ik kon alleen maar denken aan een grote blikopener die ons bij aankomst allemaal zou bevrijden...

 

9. apr, 2018

Vandaag is het een bijzondere dag... Althans voor mij. Het huis dat ik zes jaar geleden, na een persoonlijk roerige tijd betrok, gaat deze week officiëel de verkoop in. Het voelt nu definitief. De keuze om het laatste stukje materie dat mij nog bindt met Nederland vaarwel te zeggen.

Het huis dat mij op een bijzondere manier vond, toen ik zes jaar geleden helemaal op nieuw moest beginnen. Gescheiden, vertrokken naar Turkije, terug gekomen, op kamers bij een vriendin en daar was ineens dit prachtige appartement. Een paleis! Althans zo voelde het voor mij. En dat had niets te maken met het aantal vierkante meters, maar met een gevoel van totaal onafhankelijk zijn. Ik kon er zo in. 'Turn key' werd het opgeleverd en ik weet nog goed hoe ik me voelde toen ik 's avonds op het terrasje neerplofte om me heen keek en alleen maar kon denken "dit is van mij!"
 
Dat het allemaal wéér anders zou worden kon ik toen nog niet vermoeden... Twee jaar later. Het begin van een Spaans avontuur. Een avontuur dat zulke vormen aannam dat er wéér gekozen moest worden. Waar wil ik wonen? Het antwoord op deze vraag had tijd nodig maar is nu duidelijk.
 
Het leven vraagt altijd om heldere keuzes. Keuzes die je weer verder brengen op je pad. Verantwoordelijkheid durven nemen voor wat je echt wilt. Dus teken ik vandaag de opdracht tot verkoop. Nieuwe rondes, nieuwe kansen!

 

 
31. mrt, 2018

Over een paar dagen vlieg ik naar Nederland. Even buurten bij mijn familie, vriendinnen, kapper en last but not least logeren bij mijn dochter in Amsterdam.

Als ik in Amsterdam rond loop, voel ik mij tegenwoordig echt een 'provinciaaltje'. Het drukke verkeer, de stroom van mensen die niet op lijkt te houden, de overkill aan prikkels in de vorm van bill boards, licht reclames, geluiden en geroezemoes. Ook mijn ogen zijn inmiddels ingesteld op het zien van andere kleuren. Heldere kleuren. De natuur, de witte huizen, de azuurblauwe zee en de zon die letterlijk álles in een ander daglicht plaats.
 
Toch vind ik het heerlijk die paar dagen. De kleine restaurantjes waar je hutje mutje van een heerlijke lunch kunt genieten, slenteren over de diverse markten en het feit dat bijna alles gewoon zeven dagen in de week de hele dag open is. Het weer vergeet ik maar even. Met al die zonuren hier heb ik geen enkel recht tot klagen en hoe minder verwachting wat weer betreft, hoe meer het waarschijnlijk mee valt.
 
Dus nu na gaan nadenken over wat ik aan kleding in mijn koffer gooi, want ook wat dat betreft voel ik mij inmiddels een 'provinciaaltje'.
 
Hasta pronto!
 

 

24. mrt, 2018

Terwijl we hier door buffelen om van huis en terrein een nóg mooiere plek te maken dan het al is, ben ik in gedachten ook bezig met de retreats.

 
Toen ik vorig jaar in Andalusië met dit concept begon, kon ik van te voren niet vermoeden dat het een succes zou worden. Natuurlijk wel gehoopt, maar mijn start was zo 'out of the blue' en impulsief dat het werkelijk alle kanten op had kunnen gaan. Inmiddels druppelen de reserveringen en aanvragen voor informatie weer binnen. Vrouwen die bekend zijn met het feit dat ik dit doe, óf getriggered worden door mijn berichten op Facebook, waarin ik duidelijk maak dat het écht mogelijk is om vijf dagen te ontsnappen aan de 'rat race' van hun dagelijks bestaan. Ik maak hen duidelijk dat er écht iemand op deze aardkloot rond loopt die 's ochtends hun ontbijtje maakt, zo ook lunch en diner (terwijl zij bij het zwembad of elders liggen), die hen - indien gewenst - meeneemt naar leuke plekken in de omgeving, die een belangstellend oor heeft voor hun verhalen, die hen met rust laat; óók als ze iedere ochtend tot elf uur willen uitslapen en die ervoor zorgt dat ze vijf dagen later weer uitgerust op Nederlandse bodem staan. Het welzijn van mijn gasten draag ik hoog in het vaandel. Sterker nog, dit is het uitgangspunt voor de retreat die ook nog eens op individuele basis plaats vindt.
 
Maar wat mij tijdens het klussen en tuinieren nog meer bezig houdt, is al het gedoe rond Facebook op dit moment... Algoritmes die veranderen waardoor bepaalde berichten minder zichtbaar zijn, issues rond onze privacy, de overkill van reclame die wij, Facebook gangers, iedere dag op onze tijdlijn ontvangen en de recente oproep van buitenaf om Facebook maar helemaal uit ons leven te schrappen.
 
Dit houdt me dus bezig, maar stiekem heb ik ook nog steeds vertrouwen in de kracht van het gesproken woord. De ouderwetse mond-tot-mond-reclame met misschien zelfs wel een beetje gunfactor. Dus bij deze DANKJEWEL! Dank voor het verspreiden van de boodschap; dat ergens op een prachtige plek in Spanje een dame woont, die ervoor zorgt dat je geest binnen een paar dagen tot rust komt en die ervoor zorgt dat je vol energie terugkeert naar je thuisbasis.