Even bijkletsen

13. okt, 2018

Ook hier bij ons in het zonnige zuiden worden de dagen korter. De lampen in huis moeten 's avonds eerder aan en ondanks dat de temperatuur overdag nog steeds aangenaam is, hangt ook hier de herfst in de lucht. Let wel; iets dat voor herfst door moet gaan want de gemiddelde temperatuur overdag is nog steeds zo'n 24 graden.

De ventilatoren die een aantal maanden dag en nacht stonden te draaien, zijn verplaatst naar de winterstalling en de dagen dat ik de anti muggenspray vaker in mijn hand had dan mijn eau de toiletje liggen ook achter ons. Man, man, dat was wat deze zomer; die muggen! En nog steeds laten ze ons niet met rust.
 
Er waren dagen dat we elkaar in wanhoop aankeken en het zelfde dachten "houdt dit ooit op?' Krabbend en jeukend gingen we door het leven, waarbij het uiteindelijk een wedstrijd werd om te kijken wie er het langst van de beten af kon blijven. Ik delfde altijd het onderspit, want René hield het in mijn ogen onmenselijk lang vol. Irritant gewoon! Maar als hij mij daarna weer eens liefdevol insmeerde met die vieze anti muggenmelk op een manier alsof het massage olie was, kon ik alleen maar denken "dit is echte liefde'!
 
Totdat..., ik op een ander moment weer gillend van de jeuk door de kamer liep en alles vervloekte. De hitte, de muggen, alle muggenlarven die waarschijnlijk nog ergens op ontpoppen stonden en de man, die stoïcijns volhield de beten niet aan te raken (in mijn bijzijn?)
 
"Blijf af!! Maak van een mug geen olifant. Kijk naar mij, ik krab ook niet!" riep hij streng. Dames en heren, dát was de dag dat ik besloot om in een volgend leven terug te komen als mug! Een grote dikke vette mug die hem prikt op een plek waar hij niet bij kan!
6. okt, 2018

Ik ben weer thuis! Vijf dagen Ibiza zitten er op en het heeft me goed gedaan. Even een andere omgeving én wat voor één?! In de natuur op een 350 jaar oude finca in het noorden van het eiland waar mensen komen en gaan: 'Tierra Aguila'. Sommige gasten komen op retreat en volgen workshops,  anderen komen voor vakantie en er zijn er die komen, niet meer weg gaan en blijven om hand-en spandiensten te verrichten. Een kleinschalig 'happy hippy place', waar je je waant in een commune uit de jaren zestig.

'Vrijheid blijheid' en 'one happy family'. Zo heb ik het ervaren. Genieten van een ontbijtje op het terras, terwijl iedereen langzaam zijn bed uit komt rollen. Luisteren naar elkaars verhalen en op het gemak bedenken hoe de dag verder in te invullen. Ieder voor zich, want niets moet en alles mag. De afwezigheid van internet en geen telefoonbereik maakt trouwens dat er echt met elkaar wordt gecommuniceerd doordat niemand op een schermje zit te turen.
 
Samen met Tess ben ik ook veel op pad geweest. Zij komt al jaren op het eiland en voelt zich er als een Amsterdams visje in Spaans water. Lunches in de leukste baaitjes, chillen op het strand, ontmoetingen met vrienden en vooral heeeel veel kletsen en lachen samen, want wat dat betreft houden we niet op. En zo vlogen de dagen om. Dit alles onder prachtige weersomstandigheden, want ja het is hier nog steeds zomer! 
 
Dankjewel Ibiza, dankjewel Tom en  Healing house Ibiza, dankjewel medebewoners en bovenal dankjewel mijn lieve Tess voor de onvergetelijke dagen. Dat het jullie allen goed mag gaan! 
29. sep, 2018

Terwijl ik op de luchthaven van Alicante zit te wachten op mijn vlucht naar Ibiza, trekken in gedachten de afgelopen negen maanden aan mij voorbij. Want zo lang geleden is het nu, sinds wij onze spullen en dieren in Andalusië oppakten en vertrokken naar de Costa Blanca.

De maanden zijn om gevlogen en wat is het hier leuk! Vroeg ik me vóór vertrek nog af of retreaters en privé gasten hun weg hier naar toe wel zouden vinden; die vraag kan ik inmiddels met een volmondig "ja" beantwoorden. Dit gebied is namelijk écht heel populair bij vakantiegangers en zo kon het gebeuren dat er hier tot nu toe meer bedden zijn verschoond dan in een gemiddeld hotel en meer is gekookt dan in een goedlopend sterrenrestaurant. Alleen maar leuke mensen. Alleen maar gezelligheid.
 
En nu? Nu ben ik moe. Ik verlang naar wat tijd voor mezelf en op dit moment ook naar mijn kind, die ik al vier maanden niet heb gezien. Over anderhalf uur sluiten we elkaar in de armen en kunnen we even afstand nemen van de wereld om ons heen. Een wereld die heel veel vreugde brengt, maar ook één die je op kan slokken wanneer je ten prooi valt aan je eigen enthousiasme, plannen en voortdurende stroom aan ideeën. 
 
Dus na lange tijd weer ruimte voor wat rust en bezinning én, zoals ik al eerder aankondigde, zin om te schrijven. Mijn eigen 'retreat' op maar 120 km van huis. Lang leve de vakantie! 
 
Fijn weekend!
22. sep, 2018

Zo'n vier maanden geleden kondigde ik aan te stoppen met mijn blog. Na drie en een half jaar vond ik het welletjes. Maar...., het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het seizoen van gasten en drukte loopt ten einde en voel ik dat er toch langzaam aan weer ruimte komt voor korte episteltjes. Verhalen uit mijn Spaanse leven gegrepen. Geen literaire hoogstandjes, maar 'leessnackjes' voor het weekend. Na het wakker worden, bij een kopje koffie of op een ander moment. Hap, slik, weg! Zoiets.

 
De drang om te schrijven is groter dan de verstandelijke gedachte "waar moet ik het nu weer over hebben?!" en nadat ik gestopt was hoorde ik van mensen dat juist die huis tuin en keukenverhaaltjes leuk waren om te lezen. Die opmerking werd, naast dat ik het leuk vind om te doen, een aanmoeding om de pen weer op te pakken.
 
Dus lieve lezers, ik ben er weer! Ieder weekend maak ik jullie deelgenoot van mijn leven hier op Tierra Feliz en de dingen die ik meemaak. Zaken die mij zijn opgevallen of gedachten die passeren. Ik heb jullie gemist en stiekem hoop ik jullie mij ook.
 
Fijn weekend!
5. mei, 2018

Toen ik bijna drie jaar geleden begon met het schrijven van een wekelijkse blog had ik geen idee hoe lang ik dat vol zou houden. Maar de jaren vlogen om en praktisch iedere zaterdag ging er een episteltje de wereld in. Tot en met vandaag en dan houdt het op!

Een symbolisch moment. Ik gooi de blogdeur dicht en de deur van ons huis open. Tijd voor een nieuwe fase en andere bezigheden, waaronder werken aan een website waarin de focus zal komen te liggen op paradijs 'Tierra Feliz'; onze verborgen plek aan de Costa Blanca waar deze zomer al, heel wat mensen de weg naar toe zullen vinden.
 
Ik kan niet wachten! Retreatgasten, vakantiegasten, familie, vrienden; met allen zullen wij het glas heffen op het leven en de mooie dingen die kunnen gebeuren als je besluit om je hart te volgen en er vol voor te gaan. In ons geval, je spullen pakken om zevenhonderd kilometer verderop weer helemaal opnieuw te beginnen. Een droom waar maken op een plek die we weliswaar in gedachten al vaak had verkend, maar in werkelijkheid nog niet hadden gevonden. Totdat het zich aan ons openbaarde in al haar  (vergane) glorie en schreeuwde om een metamorfose. Het bleek een 'match made in heaven' want iedere dag als ik wakker word, opsta en hier rond loop ben ik dankbaar voor wat ik zie, ruik, voel en ervaar. En is dat niet waar het in het leven om gaat? Dankbaar zijn.
 
Daarom ook dank voor de leuke reacties en likes op mijn blogs de afgelopen jaren. Het was iedere week weer een feest om voor jullie te schrijven. 'We'll meet again'. Wie weet hier op 'Tierra Feliz'!