Even bijkletsen

16. feb, 2019

Het leven heeft mij in mijn zesenvijftig jarig bestaan naar heel veel plekken op aarde gebracht. Ik heb zons op- en ondergangen gezien op de mooiste bestemmingen, gezwommen in vele oceanen, menig stad doorkruist, woestijnen bezocht, bergen gezien en zeeën bevaren. Hoeveel mijlen en kilometers zou ik al hebben afgelegd?

"Wat is dat toch met dat buitenland en dat reizen?" vroeg ik mij laatst af. Is dat een gen waarmee je geboren wordt? Hoe kan het dat in een zelfde gezin de één verknocht is aan huis en haard en de ander haar koffer bijna permanent ingepakt klaar heeft staan om te vertrekken. Zoals bij ons het geval was. Ik zeg was, want inmiddels ben ik - net als mijn zus - ook verknocht aan huis en haard; met dien verstande, ik in het buitenland.
 
Mocht het genetisch zijn bepaald, dan is mijn kind in ieder geval ook erfelijk belast met dit reis- cq. buitenlandgen. Ze woont nu op Bali en gisteren kwamen in een telefoongesprek van een half uur al weer vier bestemmingen voorbij. Singapore, Japan, Los Angeles en Oezbekistan. Ze is net terug uit Maleisië maar het 'reisseizoen' draait in haar hoofd alweer op volle toeren.
 
Bij mij is het wat dat betreft al weer een tijdje rustig. Maar je weet het nooit met genen, die laten soms ineens weer van zich horen. Tot die tijd geniet ik van de verhalen van mijn dochter en wordt ík iedere dag in het zelfde bed wakker.
 
Op een prachtige locatie overigens. Dat dan weer wel...
9. feb, 2019

Toen ik deze week over de boulevard van Calpe liep, viel het me weer op. De gemiddelde leeftijd van passanten ligt hier in de winter veelal rond de zeventig jaar of ouder. Krasse bejaarden en minder krasse, die genieten van hun leven onder de Spaanse zon. 

Goed ter been, minder goed ter been, of helemaal niet ter been; deze drie varianten komen regelmatig aan mij voorbij. Toen ik laatst bijna omver werd gereden door een scootmobiel mét duo seat, moest ik lachen. Op het voertuig twee ouderen. Geschatte leeftijd ver in de tachtig, bruin verbrande koppies, spaarzame haren in de wind. Hij voorop. Z'n blik geconcentreerd, alsof hij mee deed aan de rally Parijs-Dakar; zij jolig achterop de 'duo seat' alsof hij haar mee nam op hun eerste date.
 
Ik ben stil blijven staan en heb ze nagekeken. "Hoe heerlijk is dit?" dacht ik. Samen bejaard zijn op een plek waar gemiddeld driehonderd dagen per jaar de zon schijnt, waar je je scootmobiel op de boulevard voor ieder willekeurig terras parkeert en waar je vervolgens met je geliefde een toast uit brengt op het leven. Dit met een kan sangria binnen handbereik, in combinatie met een lekkere tapa.
 
'Viva la vida' kwam er in mij op.  "... alsof het je laatste dag is" voegt André Hazes jr. daar aan toe  En toen vroeg ik me ineens af "Zouden we dat niet allemaal moeten doen? Zon of geen zon, bejaard of niet bejaard? Gewoon het leven leven en niet vergeten te genieten?  We zijn hier maar zo kort. Daarom roep ik vandaag extra hard (net als de oudjes hier) ...
 
"PROOST!! Op het leven"!
2. feb, 2019

 

2019 is een maand oud en ik begin echt te geloven wat 'ze' zeggen; als je ouder wordt lijkt de tijd sneller te gaan. Het is vandaag precies een jaar geleden dat we Andalusië achter ons lieten en aan de Costa Blanca neerstreken. We kwamen hier aan, kenden heg noch steg en volkomen blanco doken we in een nieuw avontuur.

Inmiddels crossen we hier rond alsof het nooit anders is geweest, Spreek ik met vriendinnen af, weten we tal van leuke plekken te vinden, ontvangen we regelmatig gasten uit Nederland en voelen ons helemaal thuis. Eigenlijk lijkt het alsof het nooit anders is geweest en dan kan maar één ding betekenen; we zijn hier op onze plek!
 
Dat we de eerste dagen ons huis soms niet konden vinden (we probeerden allerlei routes uit), we niemand kenden, ons verbaasden over hoe behulpzaam de mensen hier zijn, we genoten van alles zo dicht in de buurt en hoe we maanden lang gebuffeld hebben om huis en tuin op orde te krijgen zouden we bijna vergeten. Alles wordt zo snel 'normaal'. Net als in een relatie, waarin men na zeven jaar ineens spreekt over de 'seven year itch'. 
 
Die 'itch' hopen wij persoonlijk niet mee te maken, maar mocht het (qua locatie) over zes jaar gaan kriebelen, dan maken we van 'itch' zonder enig probleem weer een 'switch'! Want één ding weten we allebei zeker... Er zijn heel veel leuke plekken op de wereld waar wij ons snel thuis kunnen voelen. 
 
Die gedachte, geeft heel veel rust!

 

26. jan, 2019

 

Verschillen tussen Nederland en Spanje worden mij niet alleen in de praktijk van het dagelijks leven duidelijk, maar vooral ook in de gesprekken die ik heb met onze tuinman Vicente. Hij is hier in de omgeving geboren en getogen en meer 'local' dan hij kan ik ze hier niet vinden.

Vincente is voor mij eigenlijk net zoiets als 'Google'. Als ik iets wil weten over  zaken die zich lokaal afspelen, bepaalde gebruiken, werklui die we nodig hebben voor verbouwingen, gerechten die ik wil klaar maken etc. dan raadpleeg ik hem. En heel grappig; net als bij Google komt er altijd een (uitgebreid) antwoord. 
 
Vincente vraagt op zijn beurt ook dingen aan mij. Hoe we omgaan met bepaalde zaken in Nederland, of het er altijd koud is, wat nou typisch hollandse gerechten zijn en de vraag of ik Nederland mis. Ook lachen we wat af. Meestal onder het genot van een kop koffie en een, zoals hij het noemt, 'galleta Holandesa'. In dit geval stroopwafels die ik hier gewoon bij de supermarkt haal, maar waar hij niet komt omdat hij zijn levensmiddelen op de markt of uit eigen tuin haalt.
 
Toen ons gesprek laatst van de hak op de tak ging en onderwerpen aan bod kwamen als transgenders, minder vlees eten omdat dat slecht is voor het milieu, files van meer dan 2000 km na drie vlokken sneeuw en een crimineel waar op dit moment in Nederland meer aandacht voor is dan voor het koninklijk huis, raakte hij het spoor bijster.
 
Hij pakte zijn bosmaaier en ging hoofdschuddend weer aan de slag terwijl hij lachend riep "doe mij die stroopwafels maar"! 
 
19. jan, 2019

 

Normaal zeg ik 'the day after', maar in dit geval heb ik het over 'the week after'. De week nadat ons paard Lima naar zijn laatste rustplaats ging, zijn maatje Luna richting Sevilla werd gebracht en ons poezenkind Jip naar Nederland vertrok. 'Afscheid' met hoofdletters en moest dus alles hier op Tierra Feliz weer even op zijn plek vallen.

En dat is gelukt! Het leven gaat door en de wetenschap dat al onze dieren, inclusief de honden, gelukkig zijn op de plekken waar ze leven maakt heel veel goed. Zo ook het prachtige weer van de afgelopen maanden hier aan de Costa Blanca. Want zeg nou zelf; verdriet of zorgen maken onder een blauwe hemel met de zon op je kop óf janken terwijl je naar buiten kijkt en wat je ziet ook is om te janken (grauwe grijze luchten) dan is de keuze toch gauw gemaakt? 
 
Maar onlangs zag ik een tekst die mij weer eens tot nadenken zette. 'Worrying is like walking around with an umbrella, waiting for it to rain'. En toen dacht ik "zo is het echt". Er is altijd wel iets waar we ons zorgen over kunnen maken of piekeren hoe bepaalde zaken op te lossen (ook als ze nog niet aan de orde zijn), maar kiezen voor gedachten die ons innerlijk vrede brengen of dankbaar zijn voor ogenschijnlijk vanzelfsprekende dingen in het leven - in mijn geval een onverwacht bezoek van een musje op een terras - vormen een mooie basis voor geluk.
 
Als de zon schijnt, maar ook als het regent...