Even bijkletsen

4. apr, 2020

En langzaam glijden we week vier van de lockdown in. Sinds vorige week 'total lock down' hier in Spanje. Persoonlijk merken wij niet echt een verschil, omdat wij afgelegen wonen en niet (dicht) bij een grote stad, maar naar wat ik heb vernomen is het daar nu ook echt stil.

Zo stil het is op straat, zo druk is het in de ziekenhuizen en zien we in de media schrijnende beelden van de toestanden die zich daar afspelen. Beelden waarvoor je je af kunt sluiten door geen tv meer te kijken, kranten te lezen of op het internet te gaan; dat is voor een ieder persoonlijk. Ik kijk wel.
 
Niet alleen hier in Spanje is er stress, maar overal ter wereld (bijna) identieke beelden; tekort aan mondkapjes, beademingsapparaten, of (mogelijk) aan IC-bedden. Verplegend personeel dag en nacht in de weer met het redden van mensenlevens. Dat is geloof ik wat mij nu het meest aangrijpt. Hoe is dat als je 's ochtends naar je werk gaat, 's avonds thuis komt (of andersom) wetende dat het scenario, dat wij nu slechts kennen van zien of horen, zich weer herhaalt. Mensen die ooit vanuit een roeping dit beroep hebben gekozen, niet vermoedend welke pandemie hen in 2020 met open armen zou verwelkomen. 
 
'Zij die zich geroepen voelden...' Voor jullie heb ik diep respect en ik hoop oprecht dat de GROTE WAARDERING, die iedere dag door overheden wordt uitgesproken, in de toekomst wordt vertaald in andere middelen dan alleen maar een applaus! Jullie kunnen geen knop uit zetten als jullie al dat leed niet meer willen zien of aan kunnen. Jullie moéten wel door gaan. Jullie zitten er letterlijk midden in. En wij?
 
Terwijl jullie bezig zijn met het redden van levens, 'doden' wij onze tijd...
28. mrt, 2020

 

Twee weken lockdown zitten er op en met frisse moed beginnen we aan de volgende twee. Soms kan ik nog steeds niet bevatten, dat we van de ene op de andere dag thuis kwamen te zitten en het leven nu is wat het is. Niets 'geleidelijk wennen om langzaam groepsbewustzijn te kweken', gewoon radicaal. Pats, boem binnen! Zo gaat dat hier.
 
De discussies met derden over het feit of deze methode wel of niet werkt, heb ik  achter me gelaten toen ik me realiseerde dat ik moest zorgen voor mijn eigen welzijn en ik moet zeggen dat lukt aardig. Door het schrijven van mijn dagelijkse 'lockdown leessnacks' (die goed gelezen worden, waarvoor dank!) dwing ik mezelf, te blijven relativeren en van dag tot dag te leven. Wat ook helpt is mijn dagelijkse workout. Het houdt me geestelijk en lichamelijk fit. Niets heerlijker dan keihard de muziek aan en los te gaan. Aerobics, grondoefeningen, halters, dansen; wat er maar in me op komt. Op die momenten echt even weg van alles.
 
Televisie kijk ik ook nog steeds. Rutte, Gommers, de Jonge, van Dissel en het hele clubje virologen; ik zie ze vaker dan mijn eigen familie. Daarnaast ook nog wat input van Premier Sanchez om lokaal op de hoogte te blijven en ik ben zo weer een paar uur verder. Ik benijd ze niet die mannen. Miljoenen mensen die niet alleen de waarheid, maar óók alvast de uitkomst willen horen. Ik geef het je te doen.
 
Gisteren hoorde ik een neuropsycholoog zeggen "we gaan van een 'ik' naar een 'wij' samenleving. Waarop mijn gedachte was "wij en zij hopen, verwachten, veronderstellen en nemen in deze  crisis voortdurend aan..."
 
De tijd zal het ons leren.
21. mrt, 2020

Het is vandaag precies een week geleden dat mij het bericht bereikte dat Spanje in een 'lock down' zou gaan. Op dat moment zat ik thuis op de bank. Ik ben onmiddellijk in de auto gesprongen, heb water en levensmiddelen gehaald en ben naar huis terug gesjeest. Díe zaterdag heeft bij mij in de rubriek 'waar was jij toen je hoorde dat...' een prominente plek verworven.

 Nu een week later, zijn wij een soort van gewend geraakt aan het thuis blijven. Doorgaans wennen situaties redelijk snel, ware het niet dat er in deze (corona) crisistijd IEDERE MINUUT nieuwe ontwikkelingen zijn waar we ons aan moeten overgeven, nieuwe uitspraken waar we op moeten vertrouwen, nieuwe gebeurtenissen waar we naar moeten handelen en nieuwe mensen die we moeten geloven.
 
Op Social media ontstaan discussies en zijn discussies gaande. Discussies over wat wel of niet waar zou zijn, wie wel of niet zijn bek moet houden, waar wel of niet een 'lock down' moet komen...Kortom, velen inclusief mijzelf, die zich geroepen voel(d)en om hun medemens te vertellen wat goed of fout is óf wat ze het beste zouden kunnen doen.
 
Waar was ík? Toen ik besloot om te stoppen met het verkondigen van een mening omtrent deze hele coronacrisis? Heel simpel. In mijn bed op het moment dat ik deze blog typte, nadat ik mijn ogen had geopend, het nieuws had gelezen en voor mezelf de conclusie trok dat helemaal NIEMAND 'het' weet. De enige die het werkelijk weet is 'vadertje tijd'. Onzekere tijden zijn aangebroken en we kunnen niets anders doen dan vertrouwen op betere tijden. Waarin 'beter' wellicht een hele andere betekenis heeft dan wat we nu denken dat goed voor ons is...
 
En tegen de tijd dat dát zover is, zal ik aan een ieder van jullie de vraag stellen "Waar was jij toen je hoorde (of voelde?) dat die 'betere tijd' was aangebroken?"
 
 
 
 
Ik wens een ieder die dit leest kracht, wijsheid en vooral een goede gezondheid. Laten we verantwoordelijkheid nemen om te doen wat we moeten doen en goed te zorgen voor onszelf en voor elkaar. Een ieder die reeds getroffen is door het virus, hen en hun dierbaren wens ik heel veel sterkte en een goed herstel en aan hen die inmiddels iemand of meerdere personen hebben verloren, betuig ik mijn diepste medeleven.
 
 
18. mrt, 2020

Toen ik zes jaar geleden voor het eerst in Spanje ging logeren bij de man die ik nu mijn echtgenoot mag noemen, maakte ik direct kennis met haar. 'Direct' als in 'letterlijk direct'; want toen wij vanaf het vliegveld thuis aankwamen stond ze al bij de poort op ons te wachten. Ik vond haar gelijk een prachtige vrouw om te zien. Een lange grijze vlecht op haar rug en een bruin gebrand gezicht. Ze woonde bij René.

"Hallo, ik ben Wil" zei ze vriendelijk, terwijl ze me recht in de ogen aan keek. "Wat leuk dat je er bent!" Wat zij niet wist, was dat ik op 'snuffelstage' kwam. Zo noemde ik het, want officiëel had ik namelijk geen relatie met René. We zaten nog in de kennismakingsfase (nadat we elkaar in Nederland hadden ontmoet) en hadden een maand lang iedere dag samen uren aan de telefoon gehangen. Om te kijken of we elkaar écht zo leuk vonden als dat we dachten, had hij mij voor een dag of vijf uitgenodigd op zijn finca in de bergen van Andalusië.

Vanaf moment één was ze dus in mijn leven en ze is er niet meer uitgegaan. Ze woonde bij ons op de finca en ging eind 2016 om gezondheidsredenen terug naar Nederland, alwaar zij ruim drie jaar meer dan liefdevol is verpleegd in een tehuis. Op woensdag 11 maart besloot ze opnieuw om te 'verhuizen'. Deze verhuizing kondigde ze de dag voor haar overlijden met een glimlach op haar gezicht aan en fluisterde letterlijk in René zijn oor "Ik ga 'verhuizen'..." terwijl ze een elegante handbeweging naar boven maakte. Een opmerkelijke uitspraak, net als die in september 2016, toen we tijdens een ziekbed dachten dat we haar zouden gaan verliezen en haar dat (toen ze weer beter was) meldden. "Nee hoor" antwoordde ze laconiek "ik heb nog drie en een half jaar". Toen ik haar vroeg waar die wijsheid vandaan kwam, antwoordde ze schouderophalend "dat voel ik".

En verdrietig genoeg heeft ze woord gehouden. Exact drie en een half jaar na die uitspraak, is ze in slaap, op drieennegentig jarige leeftijd, vredig van ons weggegleden. Ik vond haar een markante vrouw met het hart op de tong. Zeer welbespraakt, komisch, een persoonlijkheid waar je niet om heen kon en tot het laatste moment, ondanks haar dementie, zeer scherp in haar waarnemingen. Mijn lieve schoonmoeder. Nu is ze 'verhuisd'.

In mijn gedachten en herinneringen zal ik haar nog vaak bezoeken en ontmoeten, want uiteindelijk... ondanks dat ik niet bij haar uitvaart in Nederland aanwezig kon zijn, écht afscheid nemen bestaat niet ❤

14. mrt, 2020

Het lachen is mij langzaam aan het vergaan. Waar ik gisteren zelf nog in een deuk lag om virtuele Corona grapjes, werd ik vanmorgen wakker in een totaal andere stemming. Een reality check.

Een realiteit die er ineens heel anders uit ziet. Een realiteit waarin het openbare leven praktisch plat ligt. Waarin een uitje naar de supermarkt lijkt op een bezoek aan een slagveld en een realiteit waarin we ons (straks) niet meer vrijelijk van A naar B kunnen bewegen. Hoe 'grappig' is dát?
 
Dacht ik gisteren nog dat ik vanavond naar Nederland zou vliegen voor de uitvaart van mijn schoonmoeder, begin ik me nu langzaam te vereenzelvigen met de gedachte dat ik vanavond wel op een stoel zit, maar niet op een vliegtuigstoel. Begin ik me langzaam te vereenzelvigen met de gedachte, dat René al ruim een week in Nederland is en ik niet eens weet of en wanneer hij terug kan keren naar Spanje. 
 
'Niet weten' is lastig en er wordt een aanslag gedaan op mijn vertrouwen. Erop vertrouwen, dat ik ook hiermee om kan gaan. Louter door andere gedachten te kiezen en de controle los te laten. DIT IS WAT HET IS. Vandaag horen we van de premier van Spanje, wat de maatregelen zullen zijn welke horen bij de noodtoestand die per direct officiëel van kracht is gegaan. Komt er een totale 'lock down' gelijk aan Italië? Gaat het leger het overnemen door controles uit te voeren op diverse terreinen? Zoveel vragen die resten en waarvan de antwoorden onze dagelijkse realiteit verder zullen bepalen.
 
Een meer dan slechte B-film uit de jaren  tachtig is werkelijkheid geworden. Het soort 'science fiction' achtige films waar we, popcorn kauwend, naar keken achterover hangend in een bioscoopstoel; ons niet realiserend dat dat ook wíj ons veertig jaar later met mondkapjes door de straten zouden begeven, bang voor 'HET VIRUS'!
 
"Welcome to your life en deze nieuwe realiteit" dacht ik vanmorgen bij het wakker worden. "Wat brengt de dag van vandaag?" Ik weet het niet. Het enige dat ik nu kan zeggen is; dat alles anders is, behalve het feit dat ik jullie ook op deze zaterdagochtend, net als altijd, verblijd(?) met een blog.