Even bijkletsen

7. dec, 2019

Eén keer in de zoveel tijd heb ik 'het'. Geen inspiratie voor mijn wekelijkse blog. Vervolgens komt dan de overweging om er mee te stoppen. Maar..., dat laatste gaat niet gebeuren! Ooit nam ik namelijk dat besluit en het werkte maar tijdelijk, want er komt altijd weer (dat heeft de ervaring uitgewezen) een moment dat ik achter het toetsenbord ga zitten en nieuwe 'leessnacks' de wereld in gooi.

Voor nu is het even genoeg. Het laatste stukje van 2019 breng ik lekker in (schrijf) stilte door. Nadenken over nieuwe projectjes, genieten van de Spaanse winterzon en quality time doorbrengen met mijn kind. In dankbaarheid kijk ik terug op het afgelopen jaar. Een jaar waarin ik weer zoveel leuke, bijzondere, mooie mensen heb mogen ontmoeten. Een jaar waarin Tierra Feliz letterlijk nog meer tot bloei is gekomen én het jaar dat René en ik besloten om "ja" te zeggen.
 
Met een grijns op mijn gezicht en met open armen kijk ik nu uit naar 2020 en met een glimlach sluit ik deze blog. Ik wens jullie allemaal hele fijne feestdagen. Maak er een mooi eindejaarsmomentje van, wees lief voor elkaar en tot ziens ergens in het nieuwe jaar
30. nov, 2019

Hier in Spanje is mijn voornemen om geen (Nederlands) nieuws meer te kijken of te lezen, al net zo vaak gesneuveld als het voornemen om geen junkfood meer te eten. 'Nooit meer' en 'geen' zijn woorden die moeilijk  beklijven in mijn brein, maar het begrip 'met mate' gaat er (net als een kaassouflee en een patatje mét) op één of andere manier wél in. 

Alhoewel; ondanks 'die nieuwsmate', slaan met regelmaat verbazing en ontzetting ondertussen wel toe! Alleen de woorden 'Plunderpubers' en 'Pietenleuzen' al... Dat ze überhaupt bestaan?! Als je ze snel achter elkaar zegt bekt het best lekker, maar diezelfde bek valt open wanneer ik me verdiep in de herkomst van deze woorden. Dit gaat dus over mensen, die op enig moment in hun leven hebben besloten om afscheid te nemen van hun fatsoen en die er waarschijnlijk ook nog trots op zijn dat ze het nieuws halen. Verscholen op de tribune in een stadion, of vermomd met hoodies de stad in, slaan ze (gewapend of mondeling) toe en als het (hun) meezit verdwijnen ze weer in de anonimiteit. Hoe kansloos?!
 
Ik kan maar twee woorden bedenken voor dit soort figuren 'direct opsluiten'! Dit bekt misschien minder lekker dan eerdergenoemde titels, maar in mijn simpele optiek wel het enige dat zou moeten gebeuren. Gewoon Spartaans; op water en brood, zonder enige luxe en vervolgens een landelijk referendum uitroepen, waarin gestemd mag worden over nieuwe strafmaatregelen. Of is dit een té primaire gedachte, die gespuit wordt uit frustratie over wat ik tussen de bedrijven door lees en zie...?
 
Misschien toch maar kappen met dat nieuws volgen en me gewoon houden bij een kaassouflee en een 'patatje mét'!
 
23. nov, 2019

Soms ga ik in gedachten even terug in de tijd. Gravend in de spelonken van mijn geheugen, kom ik dan als een soort time traveller terecht in verschillende episodes van mijn leven. Is er een reden of aanleiding om dat te doen? Soms wel en soms niet. Ik doe het gewoon.

Mijn kleuterschooltijd, tienerjaren, vorig huwelijk, vrijgezellenbestaan; noem iets en ik kan een anekdote of 'tearjerker' naar boven halen. Wonderbaarlijk hoe dan, ogenschijnlijk vergeten momenten, uit onzichtbare laadjes tevoorschijn komen. De melkwagen toen ik vier was bijvoorbeeld... Wat een trauma is dat! Ik die geen melk lust(te) en iedere dag zo'n driehoekspakje schoolmelk voor m'n neus kreeg. Waar andere kinderen het in één teug naar binnen slurpten zat ik, met buikpijn op mijn stoel sabbelend aan mijn rietje, te hopen dat het witte goedje in het niets zou oplossen. Alleen het geluid van de kratjes die de school werden binnen gedragen al; ik kan het nog horen!
 
Ons geheugen. We kunnen niet zonder en toch zijn er ik weet niet hoeveel mensen op deze aardkloot die op dit moment lijden aan Alzheimer of andere vormen van dementie. Zo ook mijn schoonmoeder. "Mam, weet je wie dit is? Als René in Nederland een foto van ons samen aan zijn moeder laat zien is het altijd weer de vraag welk antwoord er gaat komen. "Natuurlijk schat, jouw meissie" zei ze een paar dagen geleden.
 
Veel laadjes van háár geheugen zijn inmiddels gesloten, maar dit laadje staat gelukkig nog een stukje open.
16. nov, 2019

Een paar dagen geleden tagde mijn dochter mij op Facebook onder een post over kinderen. Kinderen, die op de foto, waren vastgelegd nadat ze betrapt waren op een bepaalde actie in huis. 

Hierbij moet je denken aan kinderen die de Picasso in zichzelf naar boven lieten komen en besloten om de muren van de woonkamer, de hond én broertje en zusje te voorzien van een nieuw kleurtje. Of kinderen die het toilet als speelplek gebruikten en op de foto ondersteboven in de pot hingen omdat ze (per ongeluk?) een autootje hadden doorgetrokken en het vervolgens wilden redden van de ondergang.
 
Kortom, hilarische foto's die mij terug deden denken aan mijn eigen jeugd en de jeugd van mijn dochter. Want het moment dat zij op driejarige leeftijd met de pleeborstel zwaaiend de woonkamer in kwam lopen, nadat ze had besloten om haar behoefte niet op de wc te doen maar op het potje van haar Babyborn pop en datzelfde potje na het 'drukmoment' met de pleeborstel had 'schoon' gemaakt, staat in mijn geheugen gegrift.
 
"Ik weet niet of ik nog wel kinderen wil" riep de voormalig driejarige na het taggen van de post. Het restaurant dat we afgelopen donderdag betraden ter gelegenheid van haar 30ste verjaardag, kwam met een briljante oplossing...
 
"Warning. Children left unattended will be sold to the circus". 
 
9. nov, 2019

We mogen dan officiëel nog in onze wittebroodsweken zitten, maar als je praat over 'deal breakers' binnen een relatie dan komt bij mij in de top 3 'de GPS'. Zelden heb ik met mijn kersverse echtgenoot zoveel discussies, dan als het gaat over 'de juiste route'.

Het maakt niet uit wie er rijdt, maar op een of andere manier krijgen we het altijd weer voor elkaar. Toen zijn GPS op Ibiza onlangs aangaf dat we vlakbij Den Helder zaten en die van mij steeds uitviel vanwege slecht internetbereik, waren de raapjes weer eens gaar. Het klonk werkelijk alsof we allebei ons kind verdedigden. "Die van jou dit.." en "ja maar, die van jou dat!" waarbij ik moet opmerken dat ondergetekende vaak degene is die het ongeduld verliest en gaat muiten.
 
Dat hij in discussie gaat met de mevrouw van Googlemaps die ons de weg wijst, werkt mij namelijk op de zenuwen. "Als je het zelf zo goed weet, zet dat mens dan uit!" hoor ik mezelf roepen. Kortom, op zo'n moment weinig vrede in 'huisje (lees: autootje) weltevree', want hij vindt 'dat ze ondersteunend werkt'. "Oh, een soort secretaresse die haar werk wel goed doet, met een baas die denkt dat hij het beter kan" merk ik dan op.
 
Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming is het bij het uitstappen nog even grommen, maar daarna (meestal) weer goed. Gelukkig kunnen we er ook nog om lachen. Wat trouwens wel zou helpen op onze ritjes naar 'bestemming ons onbekend' is 'het stilte IN de storm principe'. Oftewel; ik mag uit mijn pan gaan en dan houdt hij zijn mond en blijft de rust zelve. 
 
Deal or no deal?